I CSK 1218/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Roman Trzaskowski
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.N. i K.N.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 27 listopada 2023 r., I ACa 555/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów, tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 5 434 (pięć tysięcy
czterysta trzydzieści cztery) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
pozwanemu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2023 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w
następstwie apelacji pozwanego Banku, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w
Legnicy z dnia 8 listopada 2022 r. - ustalający nieistnienie między powodami a
pozwanym Bankiem stosunku prawnego umowy kredytu w związku z nieważnością
bliżej oznaczonej umowy kredytu z dnia 7 maja 2008 r. (pkt I), zasądzający od
pozwanego na rzecz powodów łącznie 266.371,03 zł z bliżej oznaczonymi
I CSK 1218/24
2
odsetkami ustawowymi za opóźnienie (pkt II), oddalający powództwo w pozostałym
zakresie (pkt III) i zasądzający od pozwanego na rzecz powodów łącznie 11.834 zł
tytułem zwrotu kosztów procesu z bliżej oznaczonymi odsetkami ustawowymi za
opóźnienie - w punktach II i IV w ten sposób, że wyeliminował oznaczenie sposobu
spełnienia świadczenia „łącznie” i oddalił apelację w pozostałym zakresie.
W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, pozwany wskazał przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 2
i 4 k.p.c. Jego zdaniem w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, tj.
art. 69 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo Bankowe co do tego, czy wymógł
określenia w umowie kredytu kwoty i waluty kredytu zawarty w art. 69 ust. 2 pkt 2
ustawy Prawo Bankowe wymaga wskazania w umowie kredytu ścisłej kwoty
wyrażonej w danej walucie, czy też możliwe jest posłużenie się sformułowaniami -
odwołującymi się do kwoty w określonej walucie, stanowiącej równowartość
dokładnie wskazanej kwoty w innej walucie, która zostanie przeliczona na walutę
kredytu w dniu wypłaty kredytu i w konsekwencji co do tego, czy określenie kwoty
kredytu w określonej walucie, stanowiącej równowartość dokładnie wskazanej
kwoty w innej walucie, ze wskazaniem że zostanie przeliczona na walutę kredytu w
dniu wypłaty kredytu, stanowi o braku prawidłowo oznaczonych wszystkich
niezbędnych elementów umowy kredytu przewidzianych w art. 69 ust. 1 Prawa
Bankowego?
Zdaniem skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej świadczy
błąd w wykładni i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa
materialnego tj. art. 58 § 1 k.c. oraz art. 3851 § 1 i § 2 k.c., polegającą na uznaniu,
iż zawarta umowa jest bezwzględnie nieważna, podczas gdy z ugruntowanego
orzecznictwa wynika, że art. 3851 i nast. k.c. mają pierwszeństwo stosowania przed
art. 58 § 1 k.c., a więc w sytuacji, w której Sąd upatruje nieważności umowy z
uwagi na zawarcie w niej klauzul abuzywnych nie powinien jednocześnie uznawać
jej za nieważną na zasadzie art. 58 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 1218/24
3
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady
od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących
dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują
pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1
k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga
kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie
przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,
wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w
interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i
stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z
uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego powołanie się na
przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania
przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i
znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie
lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze
stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że
mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z
rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz
publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Jeżeli podstawą wniosku w tym
zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym
rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu,
konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie,
że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por.m.in. postanowienia z 15
października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07,
niepubl.; z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.; z 20 listopada 2015 r., III CSK
269/15, niepubl.; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl.; z 3 sierpnia 2017 r., IV
I CSK 1218/24
4
CSK 85/17, niepubl.; z 7 grudnia 2017 r., I CSK 499/17, niepubl.; z 26 kwietnia
2018 r., IV CSK 571/17, niepubl.).
Wątpliwości interpretacyjne sformułowane przez pozwanego nie czynią
zadość wskazanym wymaganiom. Pomijają bowiem, że podstawą rozstrzygnięcia
Sądu Apelacyjnego była ocena, iż w umowie z dnia 7 sierpnia 2008 r. nie został
prawidłowo opisany mechanizm ustalania kursów kupna i sprzedaży CHF, co
powodowało, że nie zawierała ona prawidłowo oznaczonych wszystkich
niezbędnych elementów umowy kredytu przewidzianych w art. 69 ust. 1 prawa
bankowego. Stanowisko to odpowiada nowszemu orzecznictwu Sądu
Najwyższego, zgodnie z którym określenie wysokości należności obciążającej
konsumenta z odwołaniem do tabel kursów ustalanych jednostronnie przez bank,
bez wskazania obiektywnych kryteriów, jest nietransparentne, pozostawia pole do
arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza kredytobiorcę
nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron, w związku z czym
jest niedopuszczalne (por. wyroki Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2016 r., I CSK
1049/14, OSNC 2016, Nr 11, poz. 134, z 1 marca 2017 r., IV CSK 285/16, niepubl.,
z 19 września 2018 r., I CNP 39/17, niepubl., z 24 października 2018 r., II CSK
632/17, niepubl., z 13 grudnia 2018 r., V CSK 559/17, niepubl., z 27 lutego 2019 r.,
II CSK 19/18, niepubl., z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17, OSP 2019, z. 12, poz.
115, z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18, niepubl., z 29 października 2019 r., IV CSK
309/18, niepubl., z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, Glosa 2020, nr 4, s. 67 i n., z
30 września 2020 r., I CSK 556/18, niepubl., z 24 lutego 2022 r., II CSKP 45/22,
niepubl., z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, niepubl., z 27 maja 2022 r., II CSKP
314/22, niepubl., z dnia 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22, niepubl., z dnia 25
lipca 2023 r., II CSKP 1487/22, niepubl., z dnia 25 października 2023 r., II CKSP
820/23, niepubl., z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22, niepubl., z dnia 19
stycznia 2024 r., II CSKP 874/22, niepubl., z dnia 24 maja 2024 r., II CSKP
1560/22, niepubl. i z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22, niepubl.).
Zapatrywanie to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dotyczącym postanowień dyrektywy 93/13, a w
szczególności w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, A. S.A., dotyczącym
postanowienia zastrzeżonego w umowie kredytu indeksowanego do franka
I CSK 1218/24
5
szwajcarskiego przewidującego, że raty kredytu są wyrażone w walucie obcej i w
dniu wymagalności pobierane są z rachunku bankowego kredytobiorcy, według
kursu sprzedaży zgodnie z tabelą obowiązującą w banku na koniec dnia roboczego
poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu (pkt 19). Przypominając,
że przewidziane w art. 5 dyrektywy 93/13 wymaganie przejrzystości postanowień
umownych musi podlegać wykładni rozszerzającej i nie może zostać zawężone do
ich prostego i zrozumiałego charakteru pod względem formalnym i gramatycznym
(pkt 41), Trybunał zwrócił tam uwagę, iż w przypadku spornej klauzuli indeksacyjnej
problem dotyczy nie tyle jej jednoznaczności, ile niewskazania sposobów ustalania
kursu wymiany stosowanego do obliczenia rat spłaty, gdyż nie precyzuje ona
wszystkich czynników uwzględnianych przez bank w celu ustalenia kursu wymiany
stosowanego przy obliczaniu rat spłaty kredytu hipotecznego (pkt 47-48). We
wcześniejszym swym orzecznictwie zaś wyjaśnił, że dla poszanowania wymogu
przejrzystości zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy umowa kredytu przedstawia
w sposób przejrzysty powód i szczególne cechy mechanizmu zamiany waluty
obcej, a także stosunek pomiędzy tym mechanizmem a mechanizmem
przewidzianym w innych warunkach umowy, tak aby konsument był w stanie
zrozumieć, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego
z tej umowy konsekwencje ekonomiczne (pkt 49). Istotne jest zatem to, czy w
świetle całokształtu istotnych okoliczności faktycznych, w tym reklamy i informacji
dostarczonych przez kredytodawcę w ramach negocjacji danej umowy kredytu,
właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i racjonalny przeciętny
konsument może nie tylko dowiedzieć się o istnieniu wahań kursów wymiany
ogólnie obserwowanych na rynku walutowym, ale również oszacować - potencjalnie
istotne - konsekwencje ekonomiczne, jakie ma dla niego zastosowanie kursu
sprzedaży przy obliczaniu rat kredytu, którymi zostanie ostatecznie obciążony, a w
rezultacie także całkowity koszt zaciągniętego przez siebie kredytu (pkt 50).
Wprawdzie Trybunał dostrzegł, że kurs wymiany zmienia się w długim okresie i w
przypadku umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej na okres 40 lat
kredytodawca nie może przewidzieć zmiany obciążenia finansowego, jakie może
pociągnąć za sobą mechanizm indeksacji przewidziany w umowie (pkt 51),
jednakże stwierdził, iż okoliczność ta nie może uzasadniać niewskazania w
I CSK 1218/24
6
postanowieniach umowy oraz w ramach informacji dostarczonych przez
przedsiębiorcę w trakcie negocjacji umowy kryteriów stosowanych przez bank w
celu ustalenia kursu wymiany mającego zastosowanie do obliczania rat spłaty, co
umożliwiłoby konsumentowi określenie w każdej chwili tego kursu wymiany (pkt
53). Konsument bowiem musi móc zrozumieć, do czego się zobowiązuje,
zwłaszcza co do sposobu obliczenia rat spłaty kredytu, który zaciąga (pkt 54). W
rezultacie Trybunał stwierdził, że art. 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten
sposób, iż treść klauzuli umowy kredytu zawartej między przedsiębiorcą a
konsumentem ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej, do której kredyt
jest indeksowany, powinna, na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów,
umożliwić właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i
racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty
obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty rat kredytu, w taki sposób, aby
konsument miał możliwość w każdej chwili samodzielnie ustalić kurs wymiany
stosowany przez przedsiębiorcę (pkt 55, teza). Przypominając również, że
przestrzeganie wymagania transparentności postanowienia stanowi jeden z
czynników, które sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy dokonywaniu oceny
abuzywności tego postanowienia na podstawie art. 3 ust. 1 tej dyrektywy 93/13 (pkt
58), Trybunał zasugerował, iż przedmiotowe postanowienie dotyczące indeksacji,
niepozwalające konsumentowi na samodzielne określenie w każdej chwili kursu
wymiany stosowanego przez przedsiębiorcę, ma abuzywny charakter (pkt 64).
Zastrzegł przy tym, że badanie, czy istnieje znaczna nierównowaga wynikających z
umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, nie może ograniczać
się do ekonomicznej oceny o charakterze ilościowym, dokonywanej w oparciu o
porównanie z jednej strony całkowitej kwoty transakcji będącej przedmiotem
umowy, a z drugiej strony kosztów, które zgodnie z tym warunkiem obciążają
konsumenta. Znacząca nierównowaga może bowiem wynikać z samego faktu
wystarczająco poważnego naruszenia sytuacji prawnej, w której konsument, jako
strona danej umowy, znajduje się na mocy właściwych przepisów krajowych, w
postaci czy to ograniczenia treści praw, które zgodnie z rzeczonymi przepisami
przysługują mu na podstawie tej umowy, czy to przeszkody w ich wykonywaniu, czy
też nałożenia na niego dodatkowego obowiązku, którego nie przewidują normy
I CSK 1218/24
7
krajowe” (pkt 65-66; por. też np. wyroki Trybunału z dnia 27 stycznia 2021 r., C-
229/19 i C-289/19, Dexia Nederland, pkt 49, z dnia 13 października 2022 r., C-
405/21, Nova Kreditna Banka Maribor, pkt 22, z dnia 21 września 2023 r., C-
139/22, mBank (Polski rejestr klauzul niedozwolonych), pkt 54 oraz postanowienie
Trybunału z dnia 30 maja 2024 r., C-325/23, Deutsche Bank Polska, pkt 58-59, 69-
71). W ujęciu Trybunału abuzywność postanowienia sugeruje to, że konsumenci nie
zostali uprzedzeni o dodatkowej korzyści Banku wynikającej z przeliczeń, jak
również to że korzyść ta nie ma żadnego ekwiwalentu (por. postanowienie
Trybunału z dnia 18 października 2023 r., C-117/23, Eurobank Bulgaria, pkt 48-50,
teza).
Skarżący nie wykazał również, że skarga jest oczywiście że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a
więc że zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności
głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi
różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II
CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej
instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. Przy czym o przyjęciu skargi kasacyjnej
do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone
orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście
nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego
z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK
622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października
2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.;
z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17,
niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).
Wbrew wywodom pozwanego trzeba stwierdzić, że Sąd Apelacyjny w istocie
oparł swe rozstrzygnięcie na przepisach dotyczących niedozwolonych postanowień
umownych, stosując przewidzianą w nich sankcję. Wyraźnie wskazał m.in., że nie
ma podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji co do
niedozwolonego charakteru postanowień umowy kredytu z dnia 7 sierpnia 2008 r. i
konsekwencji abuzywności mechanizmu przeliczeniowego w postaci nieważności
I CSK 1218/24
8
umowy kredytu. Zaznaczył, że stosownie do art. 3851 § 1 i 2 k.c. wadliwe klauzule
przeliczeniowe podlegają pominięciu, jeżeli jednak wyeliminowanie niedozwolonych
postanowień dotyczących głównych świadczeń stron pozbawia umowę jej
zasadniczych elementów albo zasadniczego charakteru, umowę należy postrzegać
jako nieważną na podstawie art. 58 § 1 k.c. Sąd odwoławczy podzielił też pogląd,
że art. 3851 § 2 k.c. wyłącza stosowanie art. 58 § 3 k.c., co uzasadnia stanowisko,
iż nieuczciwe klauzule walutowe nie powinny być zastępowane innym
mechanizmem przeliczeniowym opartym na przepisach kodeksu cywilnego.
Stanowisko to pozostaje w pełnej zgodzie z poglądem Sądu Najwyższego,
że w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie
kredytu denominowanego w walucie obcej umowa ta nie może wiązać stron w
pozostałym zakresie ani jako kredyt złotówkowy (z oprocentowaniem obliczanym
na podstawie wskaźnika LIBOR/SARON), ani jako tzw. kredyt czysto walutowy. W
szczególności bowiem wskazuje się, że utrzymanie takiej umowy jako kredytu
czysto walutowego prowadziłoby do niedopuszczalnego zniekształcenia woli stron,
która ukierunkowana była od początku na wypłatę kredytu w walucie krajowej, a
denominacja w CHF pełniła jedynie funkcję waloryzacyjną (por. wyroki Sądu
Najwyższego z 10 maja 2022 r., II CSKP 694/22, niepubl., z 13 maja 2022 r., II
CSKP 293/22 i II CSKP 405/22, niepubl., z 20 maja 2022 r., II CSKP 713/22 i II
CSKP 943/22, niepubl., z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22, niepubl., z dnia 9
grudnia 2022 r., II CSKP 1262/22, niepubl., z dnia 15 września 2023 r., II CSKP
1356/22, niepubl., z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1461/22, niepubl., z dnia 24
maja 2024 r., II CSKP 1560/22, niepubl.). Wywoływałoby też zasadnicze
komplikacje związane z faktem wypłaty i spłat kredytu – wbrew postulowanemu
walutowemu charakterowi umowy - w złotówkach. Należy ponadto pamiętać, że w
umowie kredytu denominowanego do CHF ryzyko walutowe jest już ucieleśnione w
postanowieniu określającym wysokość kredytu w CHF, a abuzywność i
nieskuteczność klauzuli ryzyka walutowego, niewątpliwie określającej główne
świadczenie stron, prowadzi samo przez się do upadku umowy (por. postanowienie
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 30 maja 2024 r., C-325/23,
Deutsche Bank Polska, pkt 84-87, teza). Również próba utrzymania umowy jako
kredytu złotowego napotyka zasadniczą przeszkodę, polegającą na braku kryteriów
I CSK 1218/24
9
normatywnych, które umożliwiałyby określenie, jaką kwotę określoną w złotych
powinien wypłacić powodom Bank, a tym samym ustalenie, czy dokonana
faktycznie wypłata odpowiadała zobowiązaniu umownemu i jakie kwoty powinni
spłacać kredytobiorcy (por. wyrok SN z dnia 24 maja 2024 r., II CSKP 1560/22,
niepubl.). Prowadziłaby również do wyeliminowania z umowy klauzuli ryzyka
walutowego, charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego czy
denominowanego do waluty obcej i uzasadniającego powiązanie stawki
oprocentowania ze stawką LIBOR, co jest równoznaczne z tak daleko idącym
przekształceniem umowy, iż należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i
charakterze niż zamierzone przez strony, choćby nadal chodziło tu tylko o inny
podtyp czy wariant umowy kredytu (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z 11 grudnia
2019 r., V CSK 382/18, z dnia 13 kwietnia 2022 r., II CSKP 15/22, z 10 maja 2022
r., II CSKP 285/22 i II CSKP 382/22, z 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22, z 20 maja
2022 r., II CSKP 796/22, z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22, z 26 stycznia 2023
r., II CSKP 722/22, z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 lipca 2023 r., II
CSKP 1487/22, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1753/22 oraz z dnia 24 maja
2024 r., II CSKP 1560/22, niepubl.).
Sąd Najwyższy wyjaśnił też już, że jeżeli bez niedozwolonych postanowień
umownych umowa nie może obowiązywać, a nie są spełnione przesłanki
uzupełnienia luki przez regulację zastępczą i konsument nie wyraził świadomie i
swobodnie woli sanowania postanowienia, umowa jest trwale bezskuteczna
(nieważna), a podstawą tej nieważności jest art. 58 k.c. (por. wyroki Sądu
Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I CSKP 166/21, niepubl., z dnia 25 lipca
2023 r., II CSKP 1487/22, niepubl., z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23,
z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22, niepubl. oraz z dnia 6 września 2024 r.,
II CSKP 1644/22, niepubl.).
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy
postanowił, jak w sentencji.
[SOP]
[a.ł]
I CSK 1218/24
10
