I CSK 1165/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
16 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa S.H.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej S.H.
od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu
z 4 grudnia 2025 r., II Ca 819/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od S.H. na rzecz Bank spółki akcyjnej w W. 2700
złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za czas po upływie tygodnia od
dnia doręczenia niniejszego postanowienia S.H. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Powód S.H. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Kaliszu z 4 grudnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego
uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących
I CSK 1165/26
2
poważane wątpliwości oraz wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienie
prawne:
1) Czy pod pojęciem „obowiązków wynikających z ustawy wobec
konsumentów” o którym mowa w art. 59 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie
konsumenckim (dalej: „u.k.k.”) należy rozumieć również wypełnienie przez
kredytodawcę obowiązków informacyjnych do których odsyła art. 45 ust. 1 u.k.k.?
2) Czy pod pojęciem „prawidłowego” zrealizowania obowiązków
wynikających z ustawy wobec konsumentów o którym mowa w art. 59 u.k.k. należy
rozumieć obowiązek kredytodawcy do udzielenia konsumentowi informacji
dotyczących rzeczywistych parametrów kredytu, do których odsyła art. 45 ust. 1
u.k.k.?
3) Czy sąd z urzędu ma obwiązek zbadania wszystkich przesłanek
uzasadniających zastosowanie sankcji kredytu darmowego o których mowa w art.
45 ust. 1 u.k.k., również tych niewymienionych przez kredytodawcę w oświadczeniu
o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego?
4) Czy brak poinformowania konsumenta o uprawnieniu wynikającym z art.
53 ust. 2 u.k.k. skutkuje przyjęciem, że kredytodawca nie wywiązał się z obowiązku
informacyjnego o którym mowa w 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k.?
5) Czy brak poinformowania konsumenta o wysokości prowizji z tytułu
zawartej umowy ubezpieczenia, którą pozwany pobiera działając jako agent
ubezpieczeniowy w kredytowanej składce ubezpieczenia skutkuje przyjęciem, że
kredytodawca nie wywiązał się z obowiązku informacyjnego o którym mowa w art.
30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.?
Ponadto skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji ocenił spełnienie przez pozwanego
obowiązku informacyjnego jedynie pod względem formalnym nie ustalając, czy
wskazana przez pozwanego w umowie kredytu kwota RRSO jest kwotą
prawidłową, zgodną z rzeczywistymi parametrami kredytu, jednocześnie nie
czyniąc żadnych ustaleń faktycznych co do prawidłowości wskazanej w umowie
RRSO jako parametru kredytu. Zdaniem Skarżącego Sąd drugiej instancji nie
I CSK 1165/26
3
wskazał też podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności ustalenia faktów, które
uznał za udowodnione.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)
wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie,
jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta
polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub
istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.
Po pierwsze, skarżący w sposób nieuprawniony połączył pierwszą i drugą
przesłankę kasacyjną, co wskazuje na ignorowanie zasad obowiązujących przy
formułowaniu i uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Ponadto skarżący nie wskazał przepisów wymagających postulowanej przez niego
wykładni. Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie argumentów
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w treści uzasadnienia
skargi, a zwłaszcza podstaw kasacyjnych, jeżeli strona nie powołała ich we wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Po drugie, skarżący nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia dla
pierwszej przesłanki kasacyjnej. Pomimo bowiem sformułowania pięciu zagadnień
I CSK 1165/26
4
skarżący sporządził wspólne uzasadnienia dla pierwszej oraz drugiej grupy
zagadnień (s. 4-5 skargi kasacyjnej). Tymczasem, każde z zagadnień wymagało
odrębnego uzasadnienia, które powinno obejmować argumenty wskazujące na
istnienie poważnych wątpliwości prawnych, przytoczenie istniejących na tym tle
poglądów orzecznictwa i doktryny oraz przedstawienie rozbieżnych interpretacji
prawnych i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Tego w lakonicznym
uzasadnieniu wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
niewątpliwie zabrakło. Uzasadnienie sprowadza się bowiem w przypadku pierwszej
grupy zagadnień do przedstawienia w trzech zdaniach, jak Sąd drugiej instancji
interpretuje art. 59 u.k.k., wskazania treści drugiego zagadnienia oraz jego
znaczenia dla spraw dotyczących sankcji kredytu darmowego. Natomiast w
przypadku drugiej grupy – przedstawienia w czterech zdaniach treści zagadnień,
stanowiska Sądów meriti oraz oceny powoda. Taka konstrukcja uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uniemożliwia jego
uwzględnienie.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że skarżący w dwóch
pierwszych zagadnieniach prawnych mylnie powołuje się na art. 59 u.k.k., którego
treść nie zawiera jednak przytoczonych przez powoda fragmentów, zamiast na art.
59cc u.k.k.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych
przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność
łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Ponadto naruszenie to
musi mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy.
Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze,
powód nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem
I CSK 1165/26
5
naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością
skargi (s. 3-4 skargi kasacyjnej). Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że
skarga jest oczywiście uzasadniona.
Po drugie, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wynika, że w znacznej mierze odnosi się ono do ustaleń faktycznych,
a ta sfera nie jest objęta kognicją Sądu Najwyższego (zob. art. 39813 § 2 k.p.c.).
Po trzecie, sąd drugiej instancji może ograniczyć się do stwierdzenia
w uzasadnieniu wyroku, że przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji (art.
387 § 21 pkt 1 k.p.c.). Skorzystanie z tej możliwości w żadnym razie nie może
prowadzić do wniosku o oczywistej zasadności skargi.
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w tym nieważności
postępowania. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazał co prawda również na art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. (s. 2 skargi kasacyjnej),
jednak w uzasadnieniu wniosku nie odniósł się do tej przesłanki kasacyjnej i nie
wyjaśnił, jakie uchybienia miałby przesądzać o nieważności postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i
3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania
kasacyjnego.
Marcin Łochowski
(D.Z.)
I CSK 1165/26
6
[SOP]
