I CSK 1137/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
27 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R. M.
przeciwko P. SA, Z. sp. z o. o. w P. i P. SA
przy interwencji T. S.A. w W. po stronie powodowej
o zapłatę i rentę,
na skutek skargi kasacyjnej R. M.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 27 czerwca 2023 r., I ACa 2805/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od R. M. na rzecz P. SA, Z. sp. z o. o. w P. i P. SA
po 2700 (dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania
kasacyjnego;
3. przyznaje adw. E. R. – S. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego w Łodzi 4941 zł (cztery tysiące dziewięćset
czterdzieści jeden) zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
‘(G.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 22 września 2022 r., I C 75/17, Sąd Okręgowy w Sieradzu
oddalił powództwo o zadośćuczynienie 100 000 zł i rentę 1000 zł miesięcznie.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił
apelację powódki.
I CSK 1137/25
2
Sąd drugiej instancji ustalił, że 11 lipca 2013 r. powódka podczas przesiadki
na dworcu kolejowym przewróciła się w odległości około 1 metra od schodów
i uderzyła plecami o ich krawędź. Po upadku podniosła się i kontynuowała dalej
podróż. Podczas wyjazdu, jak i po powrocie do domu cały czas odczuwała
dolegliwości bólowe. Na skutek przedmiotowego zdarzenia powódka doznała
złamania trzonu kręgu, niewielkiej deformacji trzonu kręgowego powodującego jej
niesprawność oraz dolegliwości bólowe. W związku z tym wystąpił u niej trwały
uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5 %. Powódka ma niepewne rokowania co do
stanu zdrowia, choć jej stan jest stabilny, a leczenie zostało zakończone. Możliwy
jest wtórny postęp procesu zwyrodnieniowego. Przed zdarzeniem powódka była
zarejestrowana jako bezrobotna, planowała założyć własną działalność
gospodarczą. Na skutek wypadku jej standard życia uległ pogorszeniu, nie może
dźwigać, jeździć na rowerze, a przy dłuższym siedzeniu odczuwa dolegliwości
bólowe. O wypadku powódka poinformowała pozwanych, którzy jednak odmówili
wypłaty odszkodowania nie poczuwając się do odpowiedzialności za zaistniałe
zdarzenie.
Sąd Apelacyjny uznał, że powódka nie wykazała, że na skutek działania lub
zaniechania pozwanych, które byłoby sprzeczne z prawem lub zasadami
współżycia społecznego i jednocześnie pozostawało w związku przyczynowym
z przedmiotowym zdarzeniem, doznała szkody. W sprawie nie ma dowodów na to,
że na dworcu nawierzchnia, na której upadła powódka, była nierówna lub pokryta
tłustą i śliską substancją. Powództwo podlegało również oddaleniu z uwagi na
przedawnienie roszczenia.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu
na jej oczywistą zasadność i naruszenie art. 5 k.c., co przejawiało się
wielomiesięcznym opóźnieniem w dochodzeniu przez powódkę roszczenia, za
które to opóźnienie w całości odpowiedzialność ponoszą pozwani, a tym samym
podniesienie zarzutu przedawnienie jest nadużyciem prawa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 1137/25
3
Pierwszą podstawą oddalenia powództwa nie było przedawnienie
roszczenia, lecz brak odpowiedzialności któregokolwiek z pozwanych za wypadek
powódki. Sądy obu instancji ustaliły, że skarżąca nie wykazała działania lub
zaniechania pozwanych, które byłoby sprzeczne z prawem lub zasadami
współżycia społecznego i jednocześnie pozostawało w związku z wypadkiem.
Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było przedmiotem skargi kasacyjnej i nie
zostało objęte wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wobec
niepodważenia braku odpowiedzialności pozwanych w sprawie nie zachodzi
zagadnienie, czy podniesienie zarzutu przedawnienia stanowiło nadużycie prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 k.p.c. każdemu z pozwanych przysługuje zwrot kosztów
sporządzenia własnej odpowiedzi na skargę w wysokości określonej w stosowanym
odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie
opłat za czynności radców prawnych. Ze względu na oczywistą bezzasadność
skargi Sąd Najwyższy nie zastosował art. 102 k.p.c.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi skarżącej
przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w § 4
ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w
sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej przez adwokata z urzędu.
(G.G.)
[a.ł]
