I CSK 1099/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
25 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa D.P. i M.P.
przeciwko Bank w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 17 czerwca 2024 r., I ACa 683/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Bank w W. na rzecz D.P. i M.P. kwoty po 2700
(dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
(M.M.)
I CSK 1099/25
2
UZASADNIENIE
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku, którym oddalono w przeważającej części
apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie
o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa D.P. i M.P.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał pięć
przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Trzy z nich dotyczyły
występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu
wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem licznych wypowiedzi
Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN
z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.
Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują
w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-7 i opisane szerzej w dalszej części skargi
kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są
obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to
obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego
przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań
unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd
Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem
wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko
umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie więc obecnie tej argumentacji
można uznać za zbędne.
Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą
wykładni art. 189 k.p.c., także nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego”
w tzw. sprawach frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było ono
I CSK 1099/25
3
przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że
rozumienie interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać
okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć,
że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego
po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub
istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN
z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,
II CSKP 19/22).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik
sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
