Sygn. akt I CSK 1099/14
POSTANOWIENIE
Dnia 7 października 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa W. spółki z o.o. w W.
przeciwko T. K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 października 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt I ACa 905/12,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności skargi.
Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Głównego uchybienia w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego skarżący upatruje w utożsamieniu przez ten Sąd wykonania umowy o roboty budowlane z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie budynku. Otóż nie można uznać, iż tak jest w rzeczywistości. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że ustalenie faktyczne o wykonaniu umowy w postaci zakończenia robót zostało oparte na wielu różnych okolicznościach, z których jedynie jedną było uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Nawet jeśli skarżący zmierzałby do podważenia tego ustalenia w ramach skargi kasacyjnej, to powinien był podnieść zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, czego nie uczynił, ograniczając się jedynie do postawienia zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
l.n