I CSK 1093/26

I CSK 1093/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku M.B. z udziałem J.B. i Skarbu Państwa - Prezydenta miasta stołecznego Warszawy o zasiedzenie, na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta miasta stołecznego Warszawy od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 27 listopada 2025 r., V Ca 1735/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od uczestnika Skarbu Państwa - Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz wnioskodawcy M.B. 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu niniejszego postępowania do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE Uczestnik postępowania Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta m.st. Warszawy, zastępowany przez Prokuratorię Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w I CSK 1093/26 2 Warszawie z 27 listopada 2025 r., wydanego w sprawie V Ca 1735/25, zaskarżając je w całości. Wnioskodawca wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej. Wytykane w odpowiedzi na skargę wadliwości w konstrukcji podstaw skargi nie mają w okolicznościach sprawy takiego charakteru, że mogłyby skutkować jej odrzuceniem. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego I CSK 1093/26 3 w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona. Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Uczestnik podnosił, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej związana jest z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 172 §1 i 2 k.c. oraz 7 k.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby I CSK 1093/26 4 w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, gdyż nie jest ona możliwa na tym etapie postępowania i w składzie Sądu dokonującego wstępnej oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania w sprawie przesłanek określonych w art. art. 3989 § 1 k.p.c. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Okręgowy zaakceptował ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, natomiast odmiennie ocenił ich znaczenie prawne w zakresie istnienia dobrej bądź złej wiary posiadacza w chwili objęcia nieruchomości w posiadanie. Ocena ta została oparta na okolicznościach ustalonych w sprawie, w szczególności dotyczących sposobu korzystania z działek, usprawiedliwionym przekonaniu o przysługującym mu prawie. W ocenie Sądu II instancji należało przyjąć w niniejszej sprawie dobrą wiarę. Wskazał również, że wnioskodawca traktował działki ew. 368 i 369 jako całość oraz pozostałam w usprawiedliwionym przekonaniu, że jest to jedna działka, do której posiada tytuł prawny. Sam fakt, że skarżący prezentuje odmienną ocenę prawną, nie świadczy jeszcze o oczywistym naruszeniu prawa materialnego. Przedstawiona skarga kasacyjna zmierza do zakwestionowania oceny prawnej dokonanej przez sąd drugiej instancji, nie wskazując przy tym uchybienia widocznego prima facie. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 i 10 ust.4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (M.T.) [SOP]