I CSK 1065/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
21 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku S.Z.
z udziałem W.K.
o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,
na skutek skargi kasacyjnej S.Z.
od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 17 listopada 2023 r., II Ca 3162/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika
postępowania kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych w przypadku opóźnienia,
rozpoczynającego bieg po upływie tygodnia od dnia doręczenia
wnioskodawcy odpisu niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 1065/24
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego we
Wrocławiu z dnia 17 listopada 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże
do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w
sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 382 oraz art. 387 § 21 pkt 1
k.p.c., nie daje zaś podstaw.
W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to
I CSK 1065/24
3
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08).
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.
520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
