I CSK 1044/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski
23 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P.G., K.G. i P.G.1
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 8 grudnia 2025 r., I ACa 422/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów
tytułem kosztów postępowania kasacyjnego po 900 (dziewięćset)
złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia pozwanemu do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Bank S.A. w W. od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
I CSK 1044/26
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Należy przypomnieć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne
wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje
wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu
do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28
marca 2007 r., II CSK 84/07). Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia
odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej
okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości
interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK
111/09; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06).
I CSK 1044/26
3
Według skarżącego w sprawie wystąpiła potrzeba wykładni art. 499 k.c.,
która sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie;
„Czy przedstawienie do potrącenia jednocześnie należności głównej
i naliczonych od tej należności ustawowych odsetek za opóźnienie z uwagi na
retroaktywny skutek potrącenia określony w art. 499 zd. drugie k.c., prowadzi do
umorzenia także roszczenia odsetkowego za okres od chwili wymagalności
wierzytelności aktywnej do chwili potrącenia a tym samym wykluczona jest
możliwość przedstawienia do potrącenia tych odsetek wobec ich wygaśnięcia
w drodze wyżej wspomnianego retroaktywnego skutku potrącenia?”
Przedstawiona przez skarżącego kwestia nie wymaga interpretacji ze strony
Sądu Najwyższego. Dość liczne orzecznictwo dotyczące przedstawionej
wątpliwości prowadzi do konkretnych konkluzji, które zostały wrażone w wielu
nowszych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Wskazano, że jeżeli wierzytelność
aktywna stała się wymagalna wcześniej niż wierzytelność pasywna, to retroaktywny
skutek potrącenia nie obejmie odsetek powstałych w okresie od dnia wymagalności
wierzytelności aktywnej, od której naliczane są odsetki, do dnia powstania
wymagalności wierzytelności pasywnej (zob. szerzej postanowienie SN z 13
czerwca 2025 r., I CSK 768/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2025
r., I CSK 1986/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 2026 r., I CSK
1628/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2026 r., I CSK 1035/25,
postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2026 r., I CSK 638/25).
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 98 k.p.c.
(M.M.)
[SOP]
