I CSK 1042/14

Sygn. akt I CSK 1042/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Karol Weitz

w sprawie ze skargi M. K. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko M. K. i S. P. o zapłatę,

zakończonej prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt […],
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 września 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej M. K.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt […],

‎

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza na rzecz powoda od pozwanej kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów  postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do  rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z  dnia 25 kwietnia 2014 r. Pozwana powołała się na występowanie w sprawie konieczności wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wskazała ona także na oczywistą zasadność wniesionej skargi, wynikającą z braku sprecyzowania treści stosunku materialnoprawnego pomiędzy stronami oraz z pominięcia części materiału dowodowego.

Prawidłowe powołanie się na przesłankę wskazaną w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga z oczywistych przyczyn, by skarżący wskazał, w pierwszej kolejności  konkretny problem wywołujący wątpliwości lub rozbieżności w  orzecznictwie oraz  przytoczył rozbieżne interpretacje formułowane na  jego  tle  (tak m.in. Sąd  Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2015 r., I  CSK 691/14, nie  publ.). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej  do   rozpoznania brak    jednak    jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Wywód  skarżącej wskazuje raczej, że  dostrzega ona konieczność wyjaśnienia konkretnego problemu występującego w okolicznościach faktycznych sprawy, nie zaś rozstrzygnięcia wątpliwości o  bardziej ogólnym wymiarze - co bez wątpienia całkowicie rozmija się ze wskazaną przez nią przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono także, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy  wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w  szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na  które powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść  zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają  wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że  oczywiste jest to, co  jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych  badań lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z  oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności  przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III  CSK  110/08, nie publ.). Bliższa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na  stwierdzenie, że skarga kasacyjna w  niniejszej sprawie jest - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.