I CSK 102/17

Sygn. akt I CSK 102/17

POSTANOWIENIE

Dnia 5 września 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa L. D.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Rejonowemu w W. i Prezesowi Sądu Rejonowego w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 września 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej
‎ Rzeczypospolitej Polskiej od powoda kwotę 2700,- (dwa
‎ tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów
‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i  nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do  rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje  potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo jeżeli skarga jest oczywiście uzasadniona. Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w tym przepisie mają charakter rozłączny, każda z nich ma charakter samoistny i powinna być wykazana przez  skarżącego oddzielnie. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania nie  precyzując, którą z wyżej wskazanych przesłanek powołuje i jedynie z  uzasadnienia skargi można wnosić, że wniosek został oparty na twierdzeniu o  oczywistej zasadności skargi, bo brak wskazania na istotne zagadnienie prawne, potrzebę wykładni przepisów prawnych lub nieważność postępowania.

Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżący wskazując na oczywistą zasadność skargi odwołuje się przede  wszystkim do naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 361, 417 § 1, 417¹ § 1 i 2, 444 § 1, 445 § 1 k.c. i 448 w zw. z 23 i 24 k.c., art. 16 ustawy z dnia 17  czerwca  2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy  w  postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki oraz art.  224 § 1, 230, 231 i 232 k.p.c. i przedstawia obszerny wywód na uzasadnienie zarzucanych uchybień. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas,  gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w  skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we  wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i  niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Szczegółowa analiza wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka. Twierdzenia skarżącego w świetle motywów zaskarżonego wyroku mogą wskazywać jedynie na skomplikowany stan  sprawy i nie pozwalają bez dogłębnej oraz szczegółowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania i prawa materialnego o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do  rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 99, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

aw

aj