I CSK 1007/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
30 stycznia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 stycznia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J. S. i K. S.
przeciwko Gminie Miasta R.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miasta R.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 7 listopada 2023 r., (… …),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża pozwaną,
pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej
I CSK 1007/24
2
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 7
listopada 2023 r.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała
się na jej oczywistą zasadność.
W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono, że przesłanka oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej oznacza, iż dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka
w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które
powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają
wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co
jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań
lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,
rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących
w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności
przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., z dnia 18
września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ. i z dnia 13 marca 2017 r., I CSK 596/16,
nie publ.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w
zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika
(por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN
1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).
Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi
kasacyjnej pozwanej nie pozwala przyjąć, by była ona – w powyższym rozumieniu
– oczywiście uzasadniona. Pozwana nie wykazała, że zastosowanie powołanych
I CSK 1007/24
3
w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby wskazywać na
oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było – w okolicznościach sprawy –
oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest
oczywiście nieprawidłowe.
Z tych względów należało uznać, iż wniesiona skarga kasacyjna nie jest
oczywiście uzasadniona i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 §
1 oraz art. 98 § 11 k.p.c., a także art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art.
39821 k.p.c.
[a.ł]
Karol Weitz
