I CNP 52/13

Sygn. akt I CNP 52/13

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wojciech Katner

w sprawie skargi M. Spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt VI ACa […], wydanego w sprawie

z powództwa M. Spółki z o.o. w W.
‎przeciwko M. Ł. i W. Ł.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2014 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W., którym w części oddalono powództwo o zapłatę na podstawie weksla niezupełnego, wystawionego przez pozwaną jako zabezpieczenie roszczeń z tytułu umowy leasingu. W  pozostałym zakresie Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w związku z  cofnięciem powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia. Za pomocą weksla powódka dochodziła zapłaty zaległych rat leasingowych i rat, które stały się wymagalne z chwilą wypowiedzenia umowy, a także odsetek za zwłokę w  spełnieniu świadczenia. W związku ze zbyciem przedmiotu leasingu przez powódkę, kwota uzyskana z tego tytułu została zaliczona przez Sąd Okręgowy na poczet pozostałej części dochodzonego roszczenia, konsumując je w całości – co w ostatecznym rezultacie doprowadziło do oddalenia powództwa. W skardze o  stwierdzenie niezgodności z prawem powódka zarzuciła wydanie tego wyroku z  naruszeniem art. 709¹⁵ k.p.c., przez stwierdzenie, że wpływ uzyskany z  zagospodarowania rzeczy stanowiącej przedmiot leasingu może zostać zaliczony także na poczet należności z tytułu rat leasingowych, które stały się wymagalne przed rozwiązaniem umowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, niezgodność z prawem, której dotyczy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, oznacza niegodność o kwalifikowanym i ewidentnym charakterze. Rozumienie to zakłada istnienie pewnego marginesu swobody w stosowaniu prawa przez sąd, która pozostaje poza zakresem kontroli dokonywanej w ramach rozpoznania skargi wnoszonej na podstawie art. 424¹ § 1 k.p.c. (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 lutego 2013 r., IV CNP 36/12, nie publ. oraz z dnia 5  października 2012 r., IV CNP 8/12, nie publ.) oraz został zaaprobowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11 (Dz. U. z  2012 r., poz. 1104).

Zarzut sformułowany przez skarżącą nie pozwala stwierdzić, by wskazywane w nim uchybienie mogło odpowiadać tak rozumianej niezgodności z prawem. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje na dokonanie przez Sąd Apelacyjny dostatecznie wnikliwej wykładni art. 709¹⁵ k.c., za pomocą metod językowych i funkcjonalnych. Sąd ten bez wątpienia wywiązał się tym samym z  obowiązku ciążącego na nim w ramach procesu stosowania prawa. Zdaniem skarżącej wynik dokonanej interpretacji nie jest poprawny, twierdzi bowiem ona, że  na gruncie art. 709¹⁵ k.c. odmiennie traktować należy raty, które stały się wymagalne przed dniem rozwiązania umowy oraz raty, uzyskujące wymagalność dopiero z tym dniem. Pogląd ten sprowadza się jednak wyłącznie do przedstawienia alternatywnego sposobu wykładni art. 709¹⁵ k.c. Nie został on poparty, poza własnymi poglądami skarżącej, jakimikolwiek twierdzeniami, które pozwalałyby uznać ten pogląd za dominujący w dotychczasowym stosowaniu omawianej regulacji lub z innych powodów bardziej poprawny od stanowiska zajętego przez Sąd Apelacyjny. Samo wskazanie możliwości odmiennego sposobu rozumienia regulacji, która stała się podstawą zaskarżonego orzeczenia, nie może natomiast jeszcze uzasadniać wniosku, że w zakresie tym doszło do istotnego naruszenia prawa.

Z uwagi na powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku należało uznać za oczywiście bezzasadną i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 424⁹ k.p.c.

aw