I CNP 35/16

Sygn. akt I CNP 35/16

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie skargi M. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V Ca […], wydanego w sprawie

z powództwa M. N.
‎przeciwko P. P.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 stycznia 2017 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od M. N. na rzecz P. P. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

W związku z wniesieniem przez powoda skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. należy wskazać, co następuje:

Przedmiotem badania w postępowaniu zainicjowanym wskazanym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia jest niezgodność z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie. Ocena  zasadności skargi dokonywana jest przez Sąd Najwyższy przy zastosowaniu autonomicznego pojęcia bezprawności, zgodnie z którym orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które  jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17 i z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 2012 roku, Sk 4/11, OTK-A 2012/8/97, Dz.U.2012, poz.1104). Z uwagi na nadzwyczajny charakter tego środka prawnego oraz jego funkcję, skarga musi spełniać wysokie wymagania formalne, które podzielić należy na wymogi stawiane pismu procesowemu (art. 424⁵ § 2 k.p.c.), których wadliwości podlegają naprawieniu oraz wymogi konstrukcyjne skargi  (art. 424⁵ § 1 k.p.c.), których braki nie podlegają sanacji, lecz powodują obligatoryjne odrzucenie skargi na podstawie art. 424⁸ § 1 k.p.c.

Przedstawiona skarga nie spełnia wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 424⁵ § 1 punkt 2, 3, 4 i 5 k.p.c. Skarżący nie przytoczył podstaw skargi ani ich uzasadnienia, a także nie wskazał przepisu prawa, z którym niezgodny jest zaskarżony wyrok. Nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody, spowodowanej przez  wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, uprawdopodobnienie szkody oznacza wskazanie jej postaci i rozmiaru, czasu jej powstania, związku przyczynowego między  wystąpieniem uszczerbku a wydaniem wyroku, którego skarga dotyczy,  a   także  powołanie uprawdopodobniających twierdzenie o szkodzie (uzasadniających je) faktów i dowodów (por. przykładowo postanowienia Sądu  Najwyższego: z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09, niepubl., z dnia 19  listopada 2010 r., III CNP 44/10, niepubl., z dnia 11 grudnia 2012 r., V CNP 19/12, niepubl. oraz z dnia 6 grudnia 2012 r., I CNP 27/12, niepubl.). Powód nie wskazał także, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (wymóg z art. 424⁵ § 1 pkt 5 k.p.c.).

Z opisanych wyżej przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 424⁸ § 1 k.p.c.

[aw]

jw