I CNP 26/14

Sygn. akt I CNP 26/14

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi L. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt V Ca […], wydanego w sprawie

z powództwa L. D.
‎przeciwko T. K.
‎o zadośćuczynienie i odszkodowanie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2015 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądza
‎od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka
‎w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg,
‎które są oczywiście bezzasadne (art. 424⁹ w zw. z art. 398⁹ § 2 i art. 424¹² k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu
‎z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 424⁵ § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Wyrok niezgodny z prawem
‎- w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. w zw. z art. 417¹ § 2 k.c. - to orzeczenie,
‎które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni
‎przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało
‎wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy
‎prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika
‎ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji
‎konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności,
‎jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć  zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista,
‎gdy już z jej treści, bez  głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika,
‎że nie może być uwzględniona.

Powód L. D. we wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w  W. z dnia 12 grudnia 2013 r. skardze nie przedstawił wywodu
‎prawnego zawierającego argumenty świadczące o tym, że zaskarżony
‎wyrok jest niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej
‎wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w  wyniku szczególnie rażąco
‎błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do
‎rozpoznania (art. 424⁹ k.p.c.).

O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
‎prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3,
‎art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ i art. 424¹² k.p.c.