I CNP 12/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Piotr Telusiewicz
13 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 13 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z 8 lutego 2024 r., IV Ca 407/23,
wydanego w sprawie z powództwa P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
przeciwko A. K.
o zapłatę,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z 8 lutego 2024 r., wydanym w sprawie z
powództwa P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przeciwko A. K., o
zapłatę, na skutek apelacji A. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z 10 lutego
2023 r., oddalił apelację (pkt 1) oraz orzekł o kosztach postępowania (pkt 2).
Pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia wyrok w całości, wskazując na naruszenie: art. 3851 § 1
i 3 w zw. z art. 3853 pkt 2 i 22 k.c.; art. 7 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne; art. 6
ust. 1 i art. 7 ust. 1 oraz 8b ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993
r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w zw. z art. 91 ust.
3 Konstytucji RP.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CNP 12/25
2
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest
nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu
umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za
szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.
Zgodnie z art. 4245 k.p.c., skarga powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od
którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w
części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy; wykazanie,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i
nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 - że
występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi; wniosek o
stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Ponadto skarga powinna czynić
zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do
rozpoznania, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Jak wskazuje się w orzecznictwie
Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy powołane
podstawy skargi już przy pierwszej ocenie pokazują, że faktycznie nie ma możliwości
ich uwzględnienia, ponieważ nie miały miejsca albo nie mogły mieć wpływu na kształt
orzeczenia. Nie ma zatem potrzeby prowadzenia szerokiej analizy prawnej i
dokonywania pogłębionego badania trafności zaskarżonego orzeczenia, w
odniesieniu do zastosowania prawa i jego wykładni. W sytuacji gdy z bezpośredniego
oglądu sprawy wynika, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia byłaby oddalona, trzeba przyjąć, że jest ona oczywiście
bezzasadna w rozumieniu art. 4249 k.p.c. (zob. np. postanowienie SN z 6 kwietnia
2018 r., III CNP 30/17; postanowienie SN z 21 marca 2022 r., I CNP 49/22).
W realiach przedmiotowej sprawy zachodzi taki właśnie przypadek. Nie miał
wpływu na treść orzeczenia sposób zinterpretowania i zastosowania przez Sąd
Okręgowy przepisów odnoszących się do oceny czy umowa zawarta przez strony
(mająca charakter konsumencki) zawiera nieuzgodnione indywidualnie
postanowienia, które kształtują prawa i obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z
I CNP 12/25
3
dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Zarzuty znajdujące się w
niniejszej skardze są zdecydowanie zbliżone do zarzutów podnoszonych w tym
zakresie w apelacji pozwanego. Rozpoznając właśnie te zarzuty, Sąd Okręgowy
doszedł do przekonania, że „postanowienia umowy nie różnicowały pozycji stron
poprzez ograniczenie odpowiedzialności powoda za niewykonanie lub nienależyte
wykonanie zobowiązania.” Zawarty w uzasadnieniu orzeczenia wywód w tym
zakresie przekonuje, iż postanowienia umowy nie kształtowały praw i obowiązków
pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, ani nie naruszały rażąco jego
interesów. Ponadto Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że „pozwany w przypadku
niewywiązywania się przez powoda ze zobowiązań wynikających z umowy mógł
skorzystać z uprawnień do odstąpienia od umowy uregulowanych przepisami
kodeksu cywilnego, czego nie uczynił.” W kontekście tak skonstruowanego wywodu
merytorycznego oraz powtarzalności zarzutów podnoszonych w apelacji i skardze,
należy uznać, że skarga jest bezzasadna.
W przypadku zarzutu odnoszącego się do art. 7 ust. 2 ustawy Prawo
energetyczne, należy wskazać, że pozwany również w apelacji podniósł identyczny
zarzut. Zarzut ten został rozpoznany przez Sąd Okręgowy. Treść przywołanego
przepisu, sposób sformułowania zarzutu oraz motywy rozstrzygnięcia podjętego – w
zakresie tego zarzutu - przez Sąd Okręgowy, przekonują, że nie doszło do
naruszenia wskazanego przepisu. Art. 7 ust. 2, odwołujący się do terminu realizacji
przyłączenia, nie może być traktowany jako wyłączający zobowiązanie pozwanego
(w przypadku przekroczenia terminu realizacji przyłączenia), choćby z tego względu,
że właśnie w tym przepisie wskazano na wymóg określenia w umowie zasad
odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, a w szczególności za
opóźnienie terminu realizacji prac w stosunku do ustalonego w umowie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4249 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy nie rozstrzygał o kosztach postępowania skargowego, gdyż w
odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie takich kosztów nie został powiązany z
wnioskiem o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania.
[a.ł]
I CNP 12/25
4
