I CK 157/05

wyrok – Sąd Najwyższy z dnia 2005-11-08

Najważniejsze z orzeczenia

Sąd Najwyższy uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na błędną ocenę charakteru żądania powoda. Spór dotyczył prawa do nabycia lokalu mieszkalnego na preferencyjnych zasadach oraz skutków odmowy zawarcia umowy przez bank. Orzeczenie jest istotne dla spraw o pierwszeństwo w wykupie mieszkań i prawidłowe określenie podstawy roszczenia.

Dane orzeczenia

SygnaturaI CK 157/05
Data orzeczenia2005-11-08
Rodzaj orzeczeniawyrok
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział I
SędziowieMarian Kocon (autor uzasadnienia), Tadeusz Żyznowski, Teresa Bielska-Sobkowicz

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CK 157/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Tadeusz Żyznowski w sprawie z powództwa B. S. przeciwko Bankowi P.(...) S.A. w W. o ustalenie, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2005 r., kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt VI ACa (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Powód B. S. wystąpił przeciwko Bankowi P.(...) S.A. w W. z powództwem o zobowiązanie do zawarcia z nim umowy sprzedaży bliżej określonego lokalu mieszkalnego w oparciu o art. 6 pkt4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 ze zm.). 2 Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 20 października 2004 r. powództwo oddalił, zaś Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 20 października 2004 r. oddalił apelację powoda. U podłoża rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego legło założenie, że powództwo jest oparte na art. 189 k.p.c. oraz pogląd o nieposiadaniu przez powoda interesu prawnego w jego wytoczeniu ze względu na możliwość wytoczenia dalej idącego powództwa o zobowiązanie strony pozwanej do złożenia oświadczenia woli oznaczonej treści. Kasacja powoda, oparta na obu podstawach z art. 3931 k.p.c., zawiera zarzut naruszenia art. 378, 382 § 2, 224 i 223 § 1 k.p.c., art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 189 k.p.c., i zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 ze zm.) przyznaje osobom uprawnionym, tzn. pracownikom i byłym pracownikom będących najemcami oraz osobom bliskim, pierwszeństwo w nabyciu lokalu mieszkalnego. Naruszenie tego pierwszeństwa pociąga za sobą nieważność dokonanej czynności. W ocenie skarżącego suma działań prawnych podjętych przez pozwanego stanowi źródło jego roszczenia o sprzedaż zajmowanego lokalu mieszkalnego na zasadach preferencyjnych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. Jednak z uwagi na to, że pozwany odmawia realizacji tego roszczenia skarżący wystąpił na drogę sądową z żądaniem zobowiązania pozwanego do zawarcia umowy „kupna” owego lokalu (m. in. k. (…)). Inaczej mówiąc, skarżący, wbrew założeniu Sądu Apelacyjnego, wniósł powództwo o zobowiązanie pozwanego do złożenia oświadczenia woli o treści odpowiadającej umowie sprzedaży zajmowanego lokalu na zasadach preferencyjnych określonych w art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 64 k.c. i art. 1047 k.p.c. Tak też zresztą żądanie pozwu odczytał pozwany (np. k. (…)). W doktrynie takie powództwo określa się jako powództwo o ukształtowanie, którego źródłem musi być odpowiedni przepis prawa. Źródłem powództwa wniesionego przez skarżącego są, w jego ocenie, przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. Powództwo o ukształtowanie różni się w stosunku do powództwa o ustalenie tym, że powód nie potrzebuje wykazywać swego interesu prawnego, jaki ma we wniesieniu 3 powództwa, wystarczy tu legitymacja powoda wynikająca z przepisów prawa materialnego, względnie także z przepisów prawa procesowego, gdy chodzi o powództwa zmierzające do ukształtowania nowej sytuacji procesowej. Sąd Apelacyjny stosując w sprawie art. 189 k.p.c. uchybił zatem temu przepisowi. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.

Powiązane przepisy

Podobne orzeczenia

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)