I C 2024/21

Teza orzeczenia

1. Usterki techniczne jedynie zupełnie wyjątkowo mogą stanowić okoliczności nadzwyczajne, niewpisujące się w normalną działalność przewoźnika lotniczego. Zasadą jest, że ryzyko wystąpienia usterki w samolocie obciąża przewoźnika a nie pasażerów. Dotyczy to w szczególności usterek części eksploatowanych na zasadzie on condition tj. takich, co do których nie przewiduje się wymiany przed uszkodzeniem. 2. Odpowiedzialność przewoźnika za opóźnienie opiera się na zasadzie ryzyka a nie na zasadzie winy (nie jest więc istotne, czy działał z należytą starannością tj. regularnie serwisował i sprawdzał swoje maszyny). 3. Problemy z zapewnieniem sobie obsługi technicznej wpisują się w normalną działalność i ryzyko ponoszone przez przewoźnika – nawet w reżimie klasycznej odpowiedzialności kontraktowej opartej na zasadzie winy zasadą jest odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za osoby, z którymi w ramach wykonania zobowiązania się współpracuje (art. 474 k.c.), nie sposób zatem tak wykładać przepisów rozporządzenia nr 261/2004, które ma na celu zwiększenie standardu ochrony pasażerów w stosunku do standardu, który wynikałby z przepisów ogólnych, żeby w tym unijnym reżimie do zwolnienia się z odpowiedzialności wystraczające było wykazanie nienależytego wykonania zobowiązania przez „podwykonawcę”.