Art. 25¹.

Przepis art. 25¹ Kodeksu pracy wprowadza istotne ograniczenia dotyczące zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony. Po pierwsze, w § 1 stanowi, że łączny okres zatrudnienia na takich umowach między tymi samymi stronami nie może przekroczyć 33 miesięcy, a liczba tych umów nie może być większa niż trzy. Oznacza to, że pracodawca nie może utrzymywać pracownika na czas określony nieograniczenie długo ani zawierać z nim kolejnych umów w nieskończoność. § 2 precyzuje, że uzgodnienie wydłużenia okresu trwania umowy na czas określony podczas jej trwania jest traktowane jak zawarcie nowej umowy od dnia po pierwotnym terminie zakończenia umowy. Natomiast § 3 wskazuje, że jeśli przekroczony zostanie maksymalny czas trwania lub liczba umów, to umowę uważa się za zawartą na czas nieokreślony od określonego momentu. Daje to ochronę pracownikowi, zapewniając stabilność zatrudnienia. Jednocześnie jednak § 4 wymienia wyjątki od tych ograniczeń, dotyczące umów zawieranych dla zastępstwa, pracy dorywczej, sezonowej, kadencyjnej oraz w sytuacji uzasadnionych, obiektywnych przyczyn dotyczących pracodawcy i rzeczywistego zapotrzebowania. Dodany później § 4¹ zwalnia z ograniczeń umowy przedłużone do dnia porodu zgodnie z art. 177 § 3. Na koniec § 5 nakłada na pracodawcę obowiązek poinformowania właściwego inspektora pracy o zawarciu umowy zawartej z obiektywnych przyczyn po stronie pracodawcy. Przepis ten ma na celu przeciwdziałanie nadużyciom i zapewnia kontrolę nad zawieraniem takich umów. Art. 25¹ KP ma zastosowanie zawsze, gdy strony stosunku pracy zawierają umowy na czas określony i reguluje dopuszczalny limit ich czasu trwania oraz ilości, a także konsekwencje naruszenia tych limitów. Przykładowo, jeśli firma zatrudnia pracownika na podstawie trzech kolejnych umów terminowych, każda trwająca 11 miesięcy, to już po upływie 33 miesięcy i zawarciu czwartej umowy zatrudnienie uznaje się za na czas nieokreślony. Wyjątkiem może być sytuacja, gdy kolejna umowa została zawarta w celu zastępstwa lub jest umową sezonową, wtedy ograniczenia nie obowiązują. Często pojawiają się błędy polegające na nieuwzględnianiu sumy wszystkich okresów zatrudnienia na umowach na czas określony lub liczby tych umów. Ponadto niektórzy mylnie uważają, że wystarczy zachować odstępy między umowami, aby przedłużyć ich czas, co nie jest prawdą. Ignorowanie obowiązku zgłoszenia inspektorowi pracy umów zawartych z przyczyn leżących po stronie pracodawcy także jest często pomijane. Art. 25¹ KP ma na celu ochronę pracowników przed trwałym zatrudnianiem na czas określony, zapewniając automatyczne przekształcenie umowy w czas nieokreślony po przekroczeniu ustawowych limitów. W każdej indywidualnej sprawie dotyczącej zawierania umów na czas określony warto skonsultować się z prawnikiem, by właściwie ocenić sytuację i usprawnić stosunek pracy zgodnie z prawem.