Art. 77².

Przepis Art. 77² Kodeksu pracy ustanawia normy dotyczące opracowania i stosowania regulaminu wynagradzania przez pracodawcę. Zgodnie z paragrafami 1, 1¹ i 1², obowiązek sporządzenia regulaminu wynagradzania zależy od liczby zatrudnionych pracowników oraz ewentualnego obowiązywania układu zbiorowego pracy. Pracodawca zatrudniający co najmniej 50 pracowników, którzy nie są objęci odpowiednim zakładowym lub ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, zobowiązany jest do ustalenia regulaminu wynagradzania. W przypadku mniejszej liczby pracowników, od 20 do 50, obowiązek powstaje tylko na żądanie zakładowej organizacji związkowej. Dla mniejszych niż 50 zatrudnionych pracodawca może, ale nie musi, taki regulamin ustanowić.

Dalej, przepis wskazuje, że w regulaminie można określić nie tylko zasady wynagradzania za pracę, ale także inne świadczenia związane z pracą oraz sposób ich przyznawania. Regulamin obowiązuje do czasu, gdy pracownicy zostaną objęci układem zbiorowym pracy regulującym warunki wynagradzania i innych świadczeń, który pozwala na precyzyjne określanie indywidualnych warunków umów o pracę. Zatem regulamin pełni rolę podstawowego dokumentu normującego warunki płacowe w przedsiębiorstwie w braku układu zbiorowego.

Ustanowienie regulaminu leży po stronie pracodawcy, przy czym jeśli działa u niego zakładowa organizacja związkowa, regulamin musi być z nią uzgadniany. Regulamin wchodzi w życie po dwóch tygodniach od przedstawienia go pracownikom w przyjęty u danego pracodawcy sposób. Przepisy dodatkowo odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o układach zbiorowych pracy, co oznacza konieczność przestrzegania wymagań proceduralnych oraz treściowych zawartych w tamtym akcie prawnym.

Przykładowo, firma zatrudniająca 60 osób bez obowiązującego układu zbiorowego musi stworzyć regulamin wynagradzania, który opisuje minimalne stawki wynagrodzenia, kryteria premii oraz regulamin przyznawania dodatków funkcyjnych. Regulamin jest współtworzony przy udziale działającej w firmie organizacji związkowej, a po przedstawieniu pracownikom staje się dokumentem obowiązującym przez minimum 14 dni przed wdrożeniem. Pracownicy dzięki temu mają jasność co do warunków płacowych oraz innych świadczeń związanych z pracą.

Najczęstsze błędy w stosowaniu Art. 77² KP dotyczą nieuwzględniania konieczności ustalenia regulaminu przy przekroczeniu liczby 50 zatrudnionych lub nierozwiązania kwestii konsultacji z organizacją związkową. Również pomijane bywa poinformowanie pracowników w odpowiednim terminie oraz sposób, co powoduje skuteczne niezastosowanie regulaminu. Dodatkowo, nierzadko spotyka się regulaminy, które nie spełniają wymogów formalnych układów zbiorowych pracy i nie umożliwiają precyzyjnego określenia indywidualnych warunków umów.

Podsumowując, Art. 77² KP jest kluczowym przepisem regulującym tworzenie i stosowanie zasad wynagradzania w przedsiębiorstwach nieobjętych układami zbiorowymi, z podziałem na zakres obowiązków zależny od liczby zatrudnionych. W indywidualnych kwestiach związanych z regulaminem wynagradzania rekomendowane jest skonsultowanie się z prawnikiem, aby zapewnić zgodność z obowiązującymi przepisami i uniknąć błędów proceduralnych.