Art. 626a.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 626a KPK wskazuje, do kogo należy wnieść zażalenie na postanowienie dotyczące kosztów wydane na etapie postępowania przygotowawczego. Jeżeli takie postanowienie wydał prokurator, zażalenie kieruje się do prokuratora nadrzędnego nad tym, który je wydał. Jeżeli natomiast postępowanie przygotowawcze prowadzi inny organ (na przykład Policja lub inna uprawniona służba), zażalenie wnosi się do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad tym postępowaniem. Przepis przewiduje przy tym mechanizm dwuetapowy: prokurator, do którego trafiło zażalenie, może przychylić się do niego i sam zmienić lub uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Jeżeli jednak nie uwzględni argumentów skarżącego, ma obowiązek przekazać zażalenie do sądu, który je rozpozna.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma z art. 626a KPK działa wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć "w przedmiocie kosztów" zapadających w postępowaniu przygotowawczym, a więc jeszcze przed skierowaniem sprawy do sądu. Chodzi o sytuacje, w których organ prowadzący postępowanie rozstrzyga o obciążeniu kosztami, o ich wysokości albo o zwrocie wydatków związanych z czynnościami procesowymi. Przesłanką zastosowania przepisu jest istnienie zaskarżalnego postanowienia oraz interes skarżącego w podważeniu sposobu rozliczenia kosztów. Przepis reguluje kwestię proceduralną - drogę wniesienia środka odwoławczego i podmiot go rozpoznający - a nie same zasady ponoszenia kosztów, które wynikają z innych przepisów działu o kosztach procesu. Znaczenie ma także to, jaki organ wydał postanowienie, ponieważ od tego zależy adresat zażalenia.

Przykład

W toku dochodzenia prowadzonego przez Policję powołano biegłego, który wystawił rachunek za sporządzoną opinię. Prokurator nadzorujący sprawę wydał postanowienie przyznające biegłemu wynagrodzenie w kwocie niższej niż wnioskowana, uznając część pozycji rachunku za nieuzasadnioną. Biegły nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem i w terminie składa zażalenie, które zgodnie z art. 626a KPK trafia do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który wydał postanowienie. Jeżeli prokurator nadrzędny uzna argumenty za trafne, może przychylić się do zażalenia; jeśli nie, przekazuje sprawę do sądu, który wyda ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest przekonanie, że każde zażalenie w sprawie kosztów należy od razu adresować bezpośrednio do sądu. Art. 626a KPK wprowadza wcześniejszy etap kontroli wewnątrz prokuratury, dzięki czemu oczywiste pomyłki mogą zostać naprawione szybciej. Drugim nieporozumieniem jest mylenie prokuratora nadrzędnego z prokuratorem nadzorującym postępowanie prowadzone przez inny organ - to dwie różne role, a wybór adresata zależy od tego, kto wydał zaskarżone postanowienie. Warto też pamiętać, że przychylenie się prokuratora do zażalenia nie jest jego swobodnym uznaniem oderwanym od treści zarzutów, a brak uwzględnienia zażalenia nie zamyka drogi do kontroli sądowej, lecz ją otwiera. Przepis nie reguluje samodzielnie terminu wniesienia środka ani wymogów formalnych pisma - te wynikają z ogólnych przepisów o środkach odwoławczych. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza gdy chodzi o wysokość konkretnych kwot i terminy, warto skonsultować się z prawnikiem.