Art. 619.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 619 KPK określa, kto tymczasowo ponosi wydatki związane z postępowaniem karnym. Zasadą z § 1 jest to, że wszelkie wydatki wykłada tymczasowo Skarb Państwa, chyba że ustawa przewiduje inne rozwiązanie. Sformułowanie „tymczasowo” wskazuje, że przepis reguluje finansowanie wydatków na etapie prowadzenia postępowania. § 2 wprost stanowi, że koszty postępowania mediacyjnego ponosi Skarb Państwa. Natomiast § 3 obejmuje koszty udziału tłumacza w zakresie koniecznym do zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 619 KPK ma zastosowanie w postępowaniu karnym, gdy powstają wydatki związane z jego prowadzeniem, a ustawa nie wskazuje odmiennego podmiotu zobowiązanego do ich tymczasowego wyłożenia. Przepis nie wymienia zamkniętego katalogu takich wydatków, lecz posługuje się określeniem „wszelkie wydatki”. Odmiennie uregulowano koszty mediacji, ponieważ § 2 przesądza wprost, że obciążają one Skarb Państwa. Szczególne znaczenie ma również udział tłumacza, jeżeli jest konieczny dla zagwarantowania oskarżonemu prawa do obrony. W tym zakresie koszty tłumacza także ponosi Skarb Państwa, ale tylko w granicach koniecznych dla realizacji tego prawa.

Przykład codziennego zastosowania

W sprawie karnej oskarżony nie posługuje się w wystarczającym stopniu językiem polskim, dlatego dla jego udziału w czynnościach potrzebny jest tłumacz. Jeżeli udział tłumacza jest konieczny, aby oskarżony mógł rozumieć przebieg postępowania i korzystać z prawa do obrony, koszt tego udziału ponosi Skarb Państwa na podstawie art. 619 § 3 KPK. W tej samej sprawie strony mogą zostać skierowane do postępowania mediacyjnego. Koszty tego postępowania, zgodnie z § 2, również ponosi Skarb Państwa.

Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu

Art. 619 KPK nie oznacza, że każdy wydatek zawsze i definitywnie pozostaje po stronie Skarbu Państwa. § 1 mówi o tymczasowym wyłożeniu wydatków, a ponadto zastrzega możliwość odmiennego uregulowania w ustawie. Nie należy też odczytywać § 3 jako objęcia każdego udziału tłumacza bez ograniczeń, ponieważ przepis wskazuje na zakres konieczny dla zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony. Kolejnym błędem byłoby utożsamianie kosztów mediacji z innymi wydatkami bez uwzględnienia szczególnej reguły z § 2. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.