Art. 620.

1. Co dokładnie stanowi przepis

Art. 620 KPK rozstrzyga, kto wykłada wydatki powstałe wskutek ustanowienia obrońcy albo pełnomocnika w toku postępowania karnego. Przepis wskazuje wprost, że ciężar poniesienia tych wydatków spoczywa na stronie, która z własnej decyzji dokonała ustanowienia. Obejmuje to zarówno sytuację ustanowienia obrońcy, jak i pełnomocnika, ponieważ oba przypadki zostały wyraźnie wymienione w treści artykułu. Norma nie określa wysokości wydatków ani sposobu ich ustalania, lecz jedynie wskazuje podmiot, który je wykłada, bez wskazania konkretnych kwot. Sformułowanie wykłada opisuje obowiązek poniesienia wydatku przez stronę ustanawiającą i nie przesądza samo w sobie o dalszym rozliczeniu kosztów.

2. Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 620 KPK ma zastosowanie, gdy w postępowaniu karnym strona decyduje się ustanowić obrońcę lub pełnomocnika i dokonuje tego ustanowienia. Kluczowe jest to, kto dokonał ustanowienia, a nie sam fakt udziału profesjonalnego przedstawiciela w sprawie ani przyczyna skorzystania z jego pomocy. Jeżeli stroną ustanawiającą jest określony uczestnik postępowania, to właśnie ten uczestnik wykłada związane z tym wydatki, także gdy przedstawiciel podejmuje czynności w jego interesie. Artykuł odnosi się do wydatków związanych z ustanowieniem, dlatego nie rozstrzyga samodzielnie wszystkich innych kwestii kosztowych, które mogą pojawić się w sprawie. Przy stosowaniu normy należy więc odróżnić te wydatki od innych kosztów postępowania regulowanych przez odrębne przepisy.

3. Przykład zastosowania

Przykładowo, oskarżony w sprawie karnej wybiera adwokata i ustanawia go swoim obrońcą w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem. Decyzja o ustanowieniu powoduje wydatki związane z tym wyborem, wynikające z zaangażowania obrońcy przez oskarżonego. Zgodnie z art. 620 KPK wydatki te wykłada oskarżony jako strona, która ustanowiła obrońcę, a przepis wiąże obowiązek właśnie z ustanowieniem. Sam udział obrońcy w czynnościach sprawy nie zmienia wskazanej w przepisie zasady przypisania wydatku do strony ustanawiającej. Gdyby inna strona ustanowiła pełnomocnika, art. 620 KPK wiązałby wykładanie związanych z tym wydatków z tą właśnie stroną.

4. Częste nieporozumienia lub błędy

Częstym nieporozumieniem jest odczytywanie art. 620 KPK jako pełnego rozstrzygnięcia o wszystkich kosztach postępowania karnego. Przepis ma węższy zakres: mówi o wydatkach związanych z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika oraz o stronie, która je wykłada. Nie wynika z niego samodzielnie ani wysokość konkretnych należności, ani sposób rozliczenia wszelkich pozostałych kosztów sprawy między uczestnikami. Błędem byłoby także uznanie, że wydatki zawsze wykłada inny uczestnik tylko dlatego, że korzysta on z pomocy zawodowego prawnika, bez ustalenia, kto ustanowił przedstawiciela. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.