Art. 611we.

Co stanowi przepis

Art. 611we KPK reguluje dwie sytuacje techniczne, które pojawiają się przy rozpoznawaniu przez polskiego prokuratora europejskiego nakazu ochrony wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Paragraf 1 przewiduje, że jeżeli państwo wydania nakazu nie przekazało wszystkich informacji niezbędnych do podjęcia decyzji o wykonaniu nakazu, prokurator wzywa właściwy sąd lub inny organ tego państwa do ich uzupełnienia, wyznaczając konkretny termin. Jeżeli termin ten nie zostanie dotrzymany, postępowanie nie zostaje zablokowane - postanowienie w przedmiocie wykonania nakazu wydaje się wówczas na podstawie informacji już posiadanych. Paragraf 2 dotyczy sytuacji, w której rodzaj obowiązku nałożonego na osobę stwarzającą zagrożenie albo sposób jego wykonania nie są znane ustawie polskiej; wtedy prokurator określa obowiązek według prawa polskiego, uwzględniając różnice na korzyść osoby, przeciwko której jest lub było prowadzone postępowanie karne.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się na etapie badania europejskiego nakazu ochrony, który wpłynął do Polski jako państwa wykonania. Przesłanką zastosowania § 1 jest niekompletność dokumentacji - brak danych o osobie chronionej, o treści środka ochrony albo o postępowaniu, w którym środek orzeczono. Warunkiem uruchomienia § 2 jest natomiast rozbieżność systemów prawnych: obowiązek orzeczony za granicą nie ma dokładnego odpowiednika w prawie polskim albo jest wykonywany w nieznany polskiej ustawie sposób. Art. 611we KPK ma więc charakter pomocniczy i porządkujący, ponieważ zapewnia, że współpraca nie ulega paraliżowi z powodu formalnych braków lub odmienności ustawodawstw.

Przykład

Do prokuratora wpływa europejski nakaz ochrony wydany w innym państwie na rzecz osoby pokrzywdzonej, która przeprowadziła się do Polski. Z dokumentów nie wynika jednak, jakiej dokładnie odległości ma dotyczyć zakaz zbliżania się ani czy postępowanie karne wobec sprawcy nadal się toczy. Prokurator zwraca się do organu zagranicznego o uzupełnienie tych informacji w wyznaczonym terminie, a gdy odpowiedź nie nadchodzi, wydaje postanowienie na podstawie posiadanych materiałów. Jeżeli zagraniczny środek polega na obowiązku nieznanym polskiej ustawie, prokurator określa jego odpowiednik według prawa polskiego, przy czym ewentualne różnice rozstrzyga na korzyść osoby, wobec której nakaz ma być wykonany.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że brak odpowiedzi państwa wydania nakazu oznacza automatyczną odmowę wykonania - przepis wyraźnie nakazuje wtedy rozstrzygnąć sprawę na podstawie posiadanych informacji, co nie przesądza o treści postanowienia. Drugim nieporozumieniem jest traktowanie § 2 jako prawa do dowolnej modyfikacji obowiązku; prokurator ma jedynie dostosować go do polskiego porządku prawnego, zachowując jego istotę ochronną. Nie jest też trafne założenie, że zasada rozstrzygania różnic na korzyść osoby objętej nakazem oznacza pomijanie interesu osoby chronionej. Wreszcie art. 611we KPK nie zastępuje przepisów określających podstawy odmowy wykonania nakazu, lecz jedynie usuwa przeszkody informacyjne i systemowe. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena konkretnego nakazu wymaga analizy całej dokumentacji.