Art. 607zi.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607zi KPK reguluje dwie praktyczne trudności, które mogą pojawić się przy rozpoznawaniu wystąpienia obcego państwa o wykonanie w Polsce orzeczenia wydanego w toczącym się tam postępowaniu karnym. Zgodnie z § 1, jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych do podjęcia decyzji o wykonaniu orzeczenia, prokurator wzywa właściwy sąd lub inny organ tego państwa do ich uzupełnienia i wyznacza w tym celu konkretny termin. Ustawodawca nie pozostawia sprawy w zawieszeniu: w razie niedotrzymania wskazanego terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o posiadane informacje. Paragraf 2 dotyczy sytuacji, w której rodzaj albo sposób wykonania obowiązków orzeczonych za granicą są nieznane ustawie polskiej - wówczas prokurator określa środek lub obowiązek według prawa polskiego. Kluczowe jest przy tym zastrzeżenie, że dostosowanie ma uwzględniać różnice na korzyść osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się w postępowaniu przed prokuratorem, gdy do Polski trafia orzeczenie obcego organu dotyczące środków lub obowiązków nakładanych na osobę, wobec której za granicą toczy się postępowanie karne. Pierwsza przesłanka z § 1 to niekompletność dokumentacji - brak danych, które są niezbędne, aby w ogóle ocenić dopuszczalność i sposób wykonania orzeczenia. Druga sytuacja, opisana w § 2, występuje wtedy, gdy przekazany środek lub obowiązek nie ma bezpośredniego odpowiednika w prawie polskim albo sposób jego wykonania jest polskiej ustawie nieznany. Art. 607zi KPK ma zapobiegać zarówno paraliżowi procedury z powodu braku odpowiedzi zagranicznego organu, jak i sytuacji, w której nieznana instytucja prawna uniemożliwiałaby jakąkolwiek decyzję.

Przykład zastosowania

Załóżmy, że do polskiego prokuratora wpływa orzeczenie zagranicznego sądu nakładające na osobę mieszkającą w Polsce obowiązek regularnego stawiennictwa połączony ze środkiem, który w polskim prawie nie występuje pod taką nazwą. Dokumentacja nie zawiera jednak wskazania, jak długo obowiązek ma trwać ani jakiemu organowi osoba ma się zgłaszać. Prokurator, działając na podstawie § 1, wzywa zagraniczny sąd do uzupełnienia tych danych w wyznaczonym terminie; gdyby odpowiedź nie nadeszła, wyda postanowienie na podstawie tego, czym dysponuje. Następnie, stosując § 2, dopasuje obcy środek do najbliższej instytucji prawa polskiego, rozstrzygając ewentualne wątpliwości co do zakresu obowiązków na korzyść osoby objętej postępowaniem.

Częste nieporozumienia

Błędem jest przekonanie, że brak pełnych informacji automatycznie oznacza odmowę wykonania orzeczenia - przepis wprost dopuszcza rozstrzygnięcie na podstawie posiadanych materiałów. Nietrafne jest też założenie, że polski organ może dowolnie zaostrzyć obowiązek przy jego dostosowaniu; dyrektywa uwzględniania różnic na korzyść osoby wyklucza pogarszanie jej sytuacji. Mylone bywa również dostosowanie środka z ponowną oceną zasadności orzeczenia obcego organu - art. 607zi KPK dotyczy techniki wykonania, a nie merytorycznej kontroli. Wreszcie termin wyznaczony zagranicznemu organowi nie jest terminem dla osoby, której sprawa dotyczy. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.