Art. 607zh.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607zh KPK reguluje sytuację, w której państwo członkowskie Unii Europejskiej (nazywane w tym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”) zwraca się do Polski o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku prowadzonego tam postępowania karnego. Chodzi o orzeczenia nakładające na osobę, przeciwko której toczy się postępowanie, obowiązki o charakterze środków zapobiegawczych innych niż pozbawienie wolności. Przepis wylicza je wyczerpująco w § 1 pkt 1-8: stawiennictwo przed określonym organem, zakaz opuszczania miejsca pobytu lub kraju, informowanie o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwanie zgody na taką zmianę, przebywanie lub powstrzymanie się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się i zbliżania do określonych osób, powstrzymanie się od czynności służbowych lub wykonywania zawodu, powstrzymanie się od określonej działalności oraz zakaz prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Organem wykonującym jest prokurator właściwy miejscowo według legalnego stałego miejsca pobytu tej osoby. Zgodnie z § 5, w zakresie nieuregulowanym w rozdziale stosuje się przepisy prawa polskiego.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Warunkiem uruchomienia procedury jest wystąpienie właściwego sądu lub innego organu państwa unijnego, a nie samodzielna inicjatywa polskiego organu. Do orzeczenia lub jego poświadczonego odpisu musi być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające prawidłowe wykonanie środka (§ 2). Podstawową przesłanką właściwości jest legalne stałe miejsce pobytu osoby na terytorium Polski. Jeżeli prokurator, do którego skierowano wystąpienie, nie jest właściwy, przekazuje sprawę prokuratorowi właściwemu i zawiadamia o tym organ państwa wydania orzeczenia (§ 3). Wyjątkowo, na wniosek organu państwa wydania, prokurator może zgodzić się na wykonanie orzeczenia wobec osoby niemającej w Polsce legalnego stałego pobytu, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania (§ 4).

Przykład

Obywatel Polski pracujący czasowo w innym państwie UE zostaje tam objęty postępowaniem karnym, a tamtejszy sąd zamiast tymczasowego aresztowania nakłada na niego obowiązek zgłaszania się do organu oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym. Osoba ta wraca do Polski, gdzie ma stałe miejsce zamieszkania. Sąd zagraniczny przesyła orzeczenie wraz z zaświadczeniem do prokuratora właściwego według miejsca pobytu tej osoby, a prokurator nadaje sprawie bieg i czuwa nad wykonaniem obowiązków. Jeżeli wystąpienie trafiło do prokuratury w innym mieście, prokurator przekazuje je organowi właściwemu i informuje o tym stronę zagraniczną.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest utożsamianie tej procedury z europejskim nakazem aresztowania - art. 607zh KPK dotyczy środków nieizolacyjnych, a jego celem jest umożliwienie osobie oczekiwania na postępowanie w kraju pobytu. Drugim jest przekonanie, że katalog obowiązków można dowolnie rozszerzać; wyliczenie w § 1 jest zamknięte. Po trzecie, wykonanie orzeczenia nie oznacza przejęcia samego postępowania karnego, które nadal toczy się w państwie wydania. Wreszcie brak zaświadczenia z § 2 nie jest formalnością pozbawioną znaczenia, ponieważ to ono umożliwia prawidłowe wykonanie środka. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.