Art. 607za.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607za KPK reguluje szczególną kategorię spraw powstających już po tym, jak polski sąd zdecydował o przekazaniu osoby ściganej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Zgodnie z § 1 wniosek właściwego organu sądowego państwa wydania nakazu o zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo środków polegających na pozbawieniu wolności za czyny popełnione przed przekazaniem rozpatruje sąd okręgowy, który wcześniej orzekł o przekazaniu. Ten sam sąd rozstrzyga o zgodzie na dalsze przekazanie osoby ściganej do kolejnego państwa. Przepis nakazuje odpowiednie stosowanie art. 607b, 607p, 607r, 607s § 1 i 2 oraz art. 607z KPK, co oznacza, że sąd bada między innymi katalog przesłanek odmowy oraz ograniczenia dotyczące rodzaju czynu i kary. Paragraf 2 wprowadza termin: sąd orzeka w przedmiocie wniosku w ciągu 30 dni od dnia jego otrzymania.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma ta uruchamia się wyłącznie wtedy, gdy przekazanie już nastąpiło lub zostało prawomocnie orzeczone, a państwo wydania nakazu chce wyjść poza zakres, w jakim osoba została przekazana. Chodzi o realizację tak zwanej zasady specjalności: państwo, które otrzymało osobę ściganą, co do zasady nie może jej ścigać ani wykonywać wobec niej kary za inne czyny popełnione przed przekazaniem bez zgody państwa wykonania nakazu. Art. 607za KPK wskazuje, że o tę zgodę występuje właściwy organ sądowy obcego państwa, a decyduje polski sąd okręgowy. Odpowiednie stosowanie wymienionych przepisów oznacza, że sąd stosuje te same kryteria, którymi kierował się przy pierwotnej decyzji o przekazaniu.

Przykład

Polski sąd okręgowy orzekł o przekazaniu do innego państwa członkowskiego osoby ściganej za oszustwo. Po jej przekazaniu tamtejsza prokuratura ustala, że ta sama osoba przed przekazaniem miała popełnić także inne przestępstwo, nieobjęte nakazem. Organ sądowy tego państwa kieruje wtedy do polskiego sądu okręgowego, który orzekł o przekazaniu, wniosek o zgodę na ściganie za ten dodatkowy czyn. Sąd bada wniosek według zasad wynikających z odpowiednio stosowanych przepisów i wydaje rozstrzygnięcie w terminie 30 dni od otrzymania wniosku.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przyjmowanie, że wniosek rozpoznaje sąd miejsca aktualnego pobytu osoby lub sąd rejonowy - art. 607za KPK jednoznacznie wskazuje sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Drugim jest założenie, że zgoda udzielana jest automatycznie; sąd bada sprawę merytorycznie, z uwzględnieniem przesłanek odmowy. Trzecim nieporozumieniem jest mylenie zgody na ściganie ze zgodą na dalsze przekazanie - to dwie odrębne sytuacje objęte jednym przepisem. Wreszcie 30-dniowy termin z § 2 jest terminem dla sądu i liczy się od dnia otrzymania wniosku, a nie od zdarzeń zaszłych za granicą. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni okoliczności konkretnego postępowania.