Co stanowi przepis
Art. 607x KPK reguluje sytuację, w której wobec jednej i tej samej osoby ściganej wpływa do polskiego sądu więcej niż jeden europejski nakaz aresztowania, wydany przez organy sądowe różnych państw członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie z § 1, jeżeli kolejny nakaz wpłynie jeszcze przed wydaniem przez sąd pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie przekazania, sąd rozpoznaje oba nakazy łącznie, w jednym postępowaniu. Rozstrzygając, do którego państwa osoba ma zostać przekazana, sąd bierze pod uwagę okoliczności każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia, kolejność wydania nakazów oraz ich cele, a więc to, czy nakaz zmierza do przeprowadzenia postępowania karnego, czy do wykonania już orzeczonej kary. Paragraf 2 dotyczy sytuacji odwrotnej: gdy kolejny nakaz wpłynie już po wydaniu postanowienia przez sąd pierwszej instancji co do poprzedniego nakazu, sąd odracza rozpoznanie nowego nakazu do czasu uprawomocnienia się tamtego postanowienia. Paragraf 3 przewiduje, że jeżeli sąd odwoławczy uchyli takie postanowienie i przekaże sprawę do ponownego rozpoznania, wraca się do reguły łącznego rozpoznania z § 1.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis stosuje się wyłącznie w postępowaniu w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu aresztowania przez sąd polski jako państwo wykonania nakazu. Warunkiem jest tożsamość osoby ściganej oraz to, że co najmniej dwa nakazy pochodzą od organów sądowych państw członkowskich Unii Europejskiej. Kluczowy jest moment wpływu kolejnego nakazu: przed wydaniem postanowienia w pierwszej instancji czy po nim. Art. 607x KPK nie rozstrzyga natomiast o samej dopuszczalności przekazania - przesłanki odmowy wynikają z innych przepisów - lecz porządkuje kolejność i sposób procedowania przy zbiegu nakazów.
Przykład
Do sądu okręgowego wpływa nakaz europejski z Niemiec dotyczący osoby podejrzanej o oszustwo, a dwa tygodnie później, jeszcze przed posiedzeniem, nakaz z Włoch dotyczący tej samej osoby, tym razem w celu wykonania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności za rozbój. Sąd nie prowadzi dwóch odrębnych postępowań, lecz rozpoznaje oba nakazy łącznie. Ocenia wagę obu czynów, miejsce ich popełnienia, kolejność wydania nakazów oraz to, że jeden zmierza do osądzenia, a drugi do wykonania kary. Na tej podstawie decyduje, do którego państwa osoba zostanie przekazana w pierwszej kolejności.
Częste nieporozumienia
Błędem jest przekonanie, że decyduje wyłącznie to, który nakaz wpłynął wcześniej - kolejność jest tylko jednym z kilku równorzędnych kryteriów. Nie jest też tak, że wybór jednego państwa oznacza definitywne umorzenie sprawy drugiego nakazu; drugi nakaz pozostaje w obrocie i może zostać wykonany później. Mylne jest wreszcie założenie, że odroczenie z § 2 jest fakultatywne - przepis nakazuje sądowi zaczekać na uprawomocnienie się wcześniejszego postanowienia.
W indywidualnej sprawie związanej z europejskim nakazem aresztowania warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.