Art. 607u.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607u KPK dotyczy sytuacji, w której europejski nakaz aresztowania został wydany przez inne państwo członkowskie w celu wykonania już orzeczonej kary pozbawienia wolności albo środka polegającego na pozbawieniu wolności, przy czym orzeczenie zapadło w warunkach wskazanych w art. 607r § 3 lit. c KPK, a więc w trybie, w którym osoba ścigana nie brała osobiście udziału w rozprawie. Przepis nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek pouczenia osoby ściganej o tym, że może ona żądać odpisu orzeczenia, które ma być wykonane. Jeżeli osoba ścigana takie żądanie zgłosi, informację o tym niezwłocznie przekazuje się państwu, które wydało nakaz europejski. Po otrzymaniu orzeczenia z państwa wydania nakazu sąd doręcza je osobie ściganej. Ostatnie zdanie przepisu przesądza jednocześnie, że samo zgłoszenie żądania nie wstrzymuje wykonania nakazu europejskiego, a więc nie jest to środek o charakterze zawieszającym.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma z art. 607u KPK znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniu w przedmiocie przekazania osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, i to jedynie wtedy, gdy nakaz zmierza do wykonania kary lub środka izolacyjnego, a nie do prowadzenia postępowania karnego. Drugą przesłanką jest wydanie orzeczenia w warunkach opisanych w art. 607r § 3 lit. c KPK, czyli w sytuacji zaocznego skazania powiązanego z określonymi gwarancjami procesowymi. Pouczenie powinno nastąpić w toku postępowania przed sądem rozpoznającym wniosek o przekazanie, tak aby osoba ścigana realnie mogła skorzystać z uprawnienia. Przepis reguluje przy tym wyłącznie kwestię informacyjną i techniczną, to jest przepływ dokumentu, a nie merytoryczną ocenę zasadności skazania.

Przykład

Wobec obywatela Polski przebywającego w kraju wpłynął europejski nakaz aresztowania wydany przez sąd innego państwa członkowskiego w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej podczas jego nieobecności na rozprawie. Sąd okręgowy, rozpoznając wniosek, poucza zatrzymanego o prawie żądania odpisu wyroku, a ten oświadcza, że chce taki odpis otrzymać. Sąd niezwłocznie zawiadamia o tym organ państwa wydania nakazu, a po nadesłaniu dokumentu doręcza go osobie ściganej. Mimo złożonego żądania postępowanie o przekazanie toczy się dalej i nie zostaje z tego powodu zawieszone.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest przekonanie, że wystąpienie o odpis orzeczenia blokuje przekazanie lub odracza jego wykonanie - art. 607u KPK wprost temu przeczy. Mylne jest także założenie, że doręczenie odpisu otwiera w Polsce termin do zaskarżenia zagranicznego orzeczenia; środki odwoławcze przysługują według prawa państwa wydania nakazu. Uprawnienie nie przysługuje przy każdym nakazie europejskim, lecz tylko w opisanym wyżej układzie procesowym. Nie należy też utożsamiać tego prawa z ponownym rozpoznaniem sprawy, które regulują odrębne przepisy. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena przesłanek przekazania wymaga analizy całości dokumentacji.