Art. 607t.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607t KPK dotyczy sytuacji, w której państwo członkowskie Unii Europejskiej wydało europejski nakaz aresztowania (ENA) w celu ścigania określonej osoby, a osoba ta jest szczególnie związana z Polską. Chodzi o obywatela polskiego, osobę korzystającą w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, a także osobę mającą tutaj miejsce zamieszkania lub stale na terytorium Polski przebywającą. W takim przypadku przepis pozwala sądowi orzec o przekazaniu wyłącznie pod warunkiem, że po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu osoba ta zostanie odesłana z powrotem na terytorium Polski. Ustawodawca zastrzegł jednak, że warunek ten może być zastrzeżony tylko wtedy, gdy sama osoba ścigana wyrazi na to zgodę. Paragraf 2 dodaje, że jeżeli osoba taka zostanie za granicą skazana na karę pozbawienia wolności albo orzeczony zostanie wobec niej inny środek polegający na pozbawieniu wolności, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 607s § 3-5 KPK, regulujące wykonanie takiego orzeczenia w Polsce.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Regulacja z art. 607t KPK znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy nakaz europejski wydano w celu ścigania, a więc prowadzenia postępowania karnego, a nie w celu wykonania już orzeczonej kary. Konieczne jest ustalenie przez sąd, że osoba ścigana spełnia jedno z kryteriów wskazanych w § 1: posiada obywatelstwo polskie, korzysta w Polsce z prawa azylu, ma tu miejsce zamieszkania albo stale przebywa. Kolejną przesłanką jest zgoda tej osoby na zastrzeżenie warunku odesłania - bez niej sąd nie zastrzega tego warunku. Warunek działa w ten sposób, że państwo wydania nakazu, przyjmując go, zobowiązuje się do odesłania osoby do Polski po prawomocnym zakończeniu tamtejszego postępowania.

Przykład

Obywatel polski od lat mieszkający w Polsce zostaje objęty europejskim nakazem aresztowania wydanym przez inne państwo członkowskie, które chce postawić mu zarzuty i przeprowadzić proces. Sąd okręgowy bada wniosek o przekazanie i ustala, że osoba ta jest obywatelem polskim oraz że nie sprzeciwia się zastrzeżeniu warunku powrotu. Sąd orzeka więc o przekazaniu, zastrzegając, że po prawomocnym zakończeniu postępowania za granicą osoba ma zostać odesłana do Polski. Jeżeli za granicą zapadnie prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, kwestię wykonania tej kary na terytorium Polski rozstrzyga się przy odpowiednim zastosowaniu art. 607s § 3-5 KPK.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że art. 607t KPK stanowi podstawę odmowy przekazania. Przepis nie zakazuje przekazania, lecz jedynie pozwala je uzależnić od warunku powrotu. Drugim nieporozumieniem jest założenie, że warunek zastrzega się z urzędu w każdej sprawie dotyczącej Polaka - przepis wyraźnie wymaga zgody osoby ściganej. Trzecim błędem jest mylenie tej regulacji z nakazem wydanym w celu wykonania kary, gdzie zastosowanie znajdują inne przepisy. Wreszcie odesłanie do Polski nie oznacza automatycznego uchylenia kary orzeczonej za granicą - kara ta co do zasady podlega wykonaniu w kraju na zasadach wskazanych w art. 607s § 3-5 KPK. W indywidualnej sprawie dotyczącej europejskiego nakazu aresztowania warto skonsultować się z prawnikiem.