Art. 607m.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607m KPK wyznacza ramy czasowe postępowania w przedmiocie przekazania osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Zgodnie z § 1 sąd okręgowy powinien wydać postanowienie w przedmiocie przekazania w terminie 40 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l § 2 (czyli zgodę na przekazanie), termin skraca się do 3 dni i biegnie od dnia złożenia tego oświadczenia. Paragraf 1a dodaje termin dla całego postępowania: powinno ono zakończyć się prawomocnie w ciągu 60 dni od zatrzymania albo 10 dni od złożenia wspomnianego oświadczenia. Paragraf 2 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminów tych nie da się dotrzymać, postępowanie powinno zakończyć się w ciągu kolejnych 30 dni, przy czym o opóźnieniu i jego przyczynie należy powiadomić organ sądowy państwa, który wydał nakaz.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się wyłącznie w postępowaniu wywołanym europejskim nakazem aresztowania wydanym przez organ sądowy innego państwa członkowskiego, gdy osoba ścigana przebywa na terytorium Polski. Punktem wyjścia dla liczenia terminów jest zwykle dzień faktycznego zatrzymania osoby ściganej, a nie dzień wpływu nakazu do sądu. Odmienny, znacznie krótszy reżim obowiązuje wtedy, gdy osoba ścigana wyrazi zgodę na przekazanie w trybie art. 607l § 2 - wówczas postępowanie ma przebiegać w sposób maksymalnie przyspieszony. Paragraf 3 art. 607m KPK reguluje sytuację z art. 607k § 4, czyli konieczność uzyskania zezwolenia na ściganie: terminy biegną wtedy od uzyskania zezwolenia, a jeżeli już rozpoczęły bieg, ulegają zawieszeniu do czasu jego uzyskania.

Przykład

Osoba poszukiwana europejskim nakazem aresztowania zostaje zatrzymana w Polsce 5 marca. Od tej daty sąd okręgowy ma co do zasady 40 dni na wydanie postanowienia w przedmiocie przekazania, a całe postępowanie powinno zakończyć się prawomocnie w ciągu 60 dni, a więc do początku maja. Gdyby jednak zatrzymany już na pierwszym posiedzeniu oświadczył, że zgadza się na przekazanie, sąd powinien orzec w ciągu 3 dni od tego oświadczenia, a prawomocne zakończenie sprawy powinno nastąpić w ciągu 10 dni. Jeżeli z powodu wyjątkowych trudności dowodowych terminy te okażą się niemożliwe do dotrzymania, sąd korzysta z dodatkowych 30 dni, informując o przyczynie opóźnienia organ, który wydał nakaz.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest traktowanie terminów z art. 607m KPK jako terminów zawitych, których przekroczenie unieważnia postępowanie lub powoduje automatyczne zwolnienie osoby ściganej. Przepis posługuje się sformułowaniem "powinno zakończyć się", co wskazuje na charakter instrukcyjny i dyscyplinujący sąd oraz służący sprawnej współpracy z państwem wydania nakazu. Drugim nieporozumieniem jest liczenie terminów od doręczenia nakazu, podczas gdy ustawa wiąże je z dniem zatrzymania albo ze złożeniem oświadczenia. Mylone bywa też zawieszenie biegu terminów z § 3 z zawieszeniem całego postępowania - dotyczy ono wyłącznie oczekiwania na zezwolenie na ściganie. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena przebiegu i terminów postępowania zależy od okoliczności konkretnego przypadku.