Art. 607j.

Co stanowi przepis

Art. 607j KPK odnosi się do sytuacji, w której inne państwo członkowskie Unii Europejskiej wykonało wydany przez polski sąd europejski nakaz aresztowania, ale wydało osobę ściganą pod warunkiem. Warunek ten polega na tym, że ewentualna kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności zostaną wykonane w państwie, które osobę przekazało. Paragraf 1 formułuje wynikający z tego zakaz: w takiej sytuacji w Polsce nie wszczyna się postępowania wykonawczego, mimo że orzeczenie zapadło przed polskim sądem i stało się prawomocne. Paragraf 2 wskazuje, co należy zrobić zamiast tego - sąd właściwy do rozpoznania sprawy niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego państwa członkowskiego w celu wykonania orzeczonej kary lub środka. Odpis tego postanowienia wraz z odpisem orzeczenia podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis znajduje zastosowanie wyłącznie w obrocie prawnym w ramach Unii Europejskiej, w postępowaniu zainicjowanym europejskim nakazem aresztowania wydanym przez sąd polski. Konieczne jest, aby państwo wykonania nakazu rzeczywiście zastrzegło warunek odbycia kary na swoim terytorium - samo przekazanie osoby ściganej bez takiego zastrzeżenia nie uruchamia art. 607j KPK. Druga przesłanka to orzeczenie w Polsce kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności oraz uprawomocnienie się tego orzeczenia. Dopiero wtedy aktualizuje się obowiązek sądu wydania postanowienia o przekazaniu skazanego. Przepis nie dotyczy kar innego rodzaju, na przykład grzywny, jeżeli nie wiążą się one z pozbawieniem wolności.

Przykład

Polski sąd wydał europejski nakaz aresztowania wobec osoby podejrzanej o przestępstwo, która wyjechała do innego państwa członkowskiego i posiada tam status stałego rezydenta. Tamtejszy organ sądowy zgodził się przekazać ją do Polski, ale zastrzegł, że jeśli zapadnie wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, kara ta zostanie wykonana w państwie przekazującym. Po przeprowadzeniu procesu polski sąd skazuje tę osobę na dwa lata pozbawienia wolności, a wyrok się uprawomocnia. Zgodnie z art. 607j KPK sąd nie kieruje wyroku do wykonania w Polsce, lecz niezwłocznie wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego i przesyła jego odpis wraz z odpisem wyroku właściwemu organowi za granicą.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że warunek postawiony przez państwo wykonania nakazu unieważnia polski wyrok - tak nie jest, orzeczenie pozostaje w mocy, zmienia się jedynie miejsce wykonania kary. Drugim nieporozumieniem jest oczekiwanie, że skazany sam decyduje, gdzie odbędzie karę; podstawą przekazania jest zastrzeżenie państwa wykonania nakazu, a nie wniosek zainteresowanego. Bywa też mylnie przyjmowane, że sąd może zwlekać z wydaniem postanowienia - przepis wymaga działania niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wreszcie art. 607j KPK nie przesądza sposobu wykonania kary za granicą, ponieważ szczegóły reguluje prawo państwa, które karę wykonuje. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.