Art. 607i.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607i KPK reguluje sytuację osoby, która trafiła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Zasadą jest, że taka osoba nie może być bez zgody państwa, które ją przekazało, przekazana dalej do innego państwa w związku z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem. Paragraf 1 wymienia wyjątki od tej zasady: gdy osoba mimo możliwości nie opuściła terytorium Polski w ciągu 45 dni od prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu Polski dobrowolnie na nie powróciła, gdy sama wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu, a także gdy zachodzą sytuacje wskazane w art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8. Paragraf 2 stanowi, że co do zasady na dalsze przekazanie wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa wykonania nakazu, a wniosek właściwego sądu okręgowego o wyrażenie takiej zgody powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1, z odpowiednim stosowaniem art. 607c § 2. Paragraf 3 dotyczy wydania takiej osoby, czyli ekstradycji, i wymaga zgody właściwego organu państwa, które ją przekazało.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się wyłącznie wtedy, gdy dana osoba znalazła się w Polsce właśnie w wyniku przekazania w trybie europejskiego nakazu aresztowania, a nie na przykład wskutek dobrowolnego przyjazdu czy zatrzymania na terytorium kraju. Kluczowe jest też, aby chodziło o czyny popełnione przed przekazaniem, bo to one objęte są ochroną wynikającą z zasady specjalności. Jeżeli pojawia się kolejny wniosek innego państwa członkowskiego o przekazanie tej samej osoby albo wniosek ekstradycyjny państwa trzeciego, polski sąd musi najpierw zbadać, czy zachodzi któryś z wyjątków z § 1, a jeżeli nie, wystąpić o zgodę. Art. 607i KPK działa więc jak filtr ograniczający swobodę dalszego dysponowania osobą przekazaną.

Przykład

Obywatel został przekazany z Hiszpanii do Polski na podstawie ENA w celu przeprowadzenia postępowania o oszustwo. Po prawomocnym zakończeniu sprawy pojawia się wniosek innego państwa członkowskiego o przekazanie tej osoby w związku z czynem popełnionym jeszcze przed przekazaniem do Polski. Jeżeli osoba ta miała możliwość wyjazdu, lecz pozostała w Polsce dłużej niż 45 dni od prawomocnego zakończenia postępowania, dalsze przekazanie jest dopuszczalne bez zgody Hiszpanii. Gdyby jednak wyjechała w terminie i została ponownie ujęta, sąd okręgowy musiałby wystąpić do organu hiszpańskiego o zgodę, dołączając informacje z art. 607c § 1.

Częste nieporozumienia

Częstym błędem jest utożsamianie dalszego przekazania (do państwa członkowskiego Unii) z wydaniem (do państwa trzeciego) - art. 607i KPK traktuje je odrębnie w § 2 i § 3. Mylnie przyjmuje się także, że 45-dniowy termin biegnie od dnia przekazania, podczas gdy przepis wiąże go z prawomocnym zakończeniem postępowania. Nie jest również prawdą, że zgoda osoby ściganej zawsze zastępuje zgodę państwa wykonania nakazu - ma to znaczenie tylko w sytuacji opisanej w § 1 pkt 2. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.