Co stanowi przepis
Art. 607f KPK ustanawia prostą, lecz istotną regułę rozliczeniową: okres faktycznego pozbawienia wolności, którego osoba doznała w państwie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w związku z przekazaniem, zalicza się na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej lub wykonywanej w Polsce. Przepis posługuje się pojęciem "faktycznego pozbawienia wolności", a więc decyduje rzeczywisty stan pozbawienia swobody, a nie nazwa środka zastosowanego w obcym porządku prawnym. Nie ma przy tym znaczenia, czy zatrzymanie i dalsze pozbawienie wolności nastąpiło w ramach zatrzymania po ujęciu osoby, czy w toku postępowania przed sądem państwa wykonania nakazu. Warunkiem jest związek tego pozbawienia wolności z przekazaniem osoby ściganej lub skazanej do Polski. Zaliczenie następuje zarówno wtedy, gdy kara została już orzeczona i jest wykonywana, jak i wtedy, gdy dopiero zapadnie wyrok skazujący.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis stosuje się w sprawach, w których polski sąd wystąpił z europejskim nakazem aresztowania, a osoba objęta nakazem została ujęta i pozbawiona wolności w innym państwie członkowskim. Znajduje on zastosowanie zarówno przy przekazaniu w celu przeprowadzenia postępowania karnego, jak i przy przekazaniu w celu wykonania już orzeczonej kary pozbawienia wolności. Podstawą zaliczenia jest wykazanie, przez dokumenty przekazane przez państwo wykonania nakazu, dokładnego okresu pozbawienia wolności. Art. 607f KPK realizuje zasadę, zgodnie z którą nikt nie powinien odbywać faktycznie dłuższej izolacji niż wynikająca z orzeczonej kary.
Przykład
Polski sąd wydał europejski nakaz aresztowania wobec osoby skazanej na dwa lata pozbawienia wolności, która wyjechała do innego państwa członkowskiego. Osoba ta została tam zatrzymana i przez trzy miesiące przebywała w areszcie do czasu rozstrzygnięcia o przekazaniu oraz faktycznego przewiezienia do Polski. Po sprowadzeniu do kraju sąd, kierując się art. 607f KPK, zalicza te trzy miesiące na poczet kary dwóch lat, wobec czego do odbycia pozostaje rok i dziewięć miesięcy. Gdyby przekazanie nastąpiło w celu prowadzenia postępowania, okres ten zostałby zaliczony na poczet kary orzeczonej dopiero w wyroku.
Częste nieporozumienia
Błędem jest przekonanie, że zaliczeniu podlega cały czas pobytu za granicą - liczy się wyłącznie okres rzeczywistego pozbawienia wolności powiązanego z przekazaniem, a nie na przykład okres stosowania dozoru czy zakazu opuszczania kraju. Nie jest też trafne założenie, że zaliczenie następuje automatycznie bez dokumentacji: sąd musi dysponować danymi o dacie zatrzymania i zwolnienia. Mylące bywa również utożsamianie art. 607f KPK z zaliczeniem tymczasowego aresztowania stosowanego w Polsce, które opiera się na odrębnych podstawach. Przepis nie dotyczy ponadto kar innego rodzaju niż pozbawienie wolności, choć rozliczenie takich kar może wynikać z innych regulacji. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni dokumenty i prawidłowość dokonanego zaliczenia.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.