Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
§ 1.Do wniosku dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania.
§ 2.W wypadku prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności dołącza się zamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku.
§ 3.Przepis art. 280 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 594 KPK reguluje stronę dokumentacyjną wystąpienia polskiego organu do państwa obcego o wydanie (ekstradycję) osoby ściganej. Zgodnie z § 1 do wniosku należy dołączyć odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, przy czym uzasadnienie ma wyjaśniać zarówno okoliczności faktyczne sprawy, jak i podstawę prawną ścigania. Paragraf 2 przewiduje odmienne rozwiązanie dla sytuacji, w której zapadł już prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności - wówczas zamiast postanowienia o tymczasowym aresztowaniu dołącza się odpis tego wyroku. Paragraf 3 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 280 § 1 pkt 2 KPK, a więc przepisu dotyczącego danych o osobie poszukiwanej, które mogą ułatwić jej ustalenie i zatrzymanie. W efekcie wniosek ekstradycyjny ma zawierać komplet informacji pozwalających państwu wezwanemu ocenić zasadność żądania i zidentyfikować osobę, o którą chodzi.
Przepis stosuje się wtedy, gdy osoba, wobec której toczy się w Polsce postępowanie karne albo która została prawomocnie skazana, przebywa za granicą i konieczne jest wystąpienie o jej wydanie. Warunkiem sensownym wystąpienia jest wcześniejsze wydanie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, ponieważ to ono stanowi w fazie postępowania przygotowawczego lub sądowego podstawę pozbawienia wolności. Jeżeli sprawa zakończyła się prawomocnym wyrokiem skazującym na karę pozbawienia wolności, dokumentem bazowym staje się odpis wyroku, bo to on legitymizuje żądanie przekazania skazanego w celu wykonania kary. Art. 594 KPK nie zastępuje regulacji zawartych w umowach międzynarodowych ani przepisów prawa państwa wezwanego, lecz określa minimalny standard dokumentów po stronie polskiej.
Prokurator prowadzi postępowanie w sprawie oszustwa na dużą skalę, a podejrzany po pierwszym przesłuchaniu wyjeżdża do innego państwa i nie odbiera korespondencji. Sąd na wniosek prokuratora stosuje tymczasowe aresztowanie, a następnie ustalono miejsce pobytu podejrzanego za granicą. Do wniosku o wydanie dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem opisującym, na czym polegało zachowanie podejrzanego i jakie przepisy karne miały zostać naruszone, a także dane identyfikujące poszukiwanego, takie jak personalia, rysopis czy znaki szczególne. Gdyby wcześniej zapadł już prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, zamiast postanowienia dołączono by odpis tego wyroku.
Pierwszym błędem jest przekonanie, że wystarczy samo postanowienie bez uzasadnienia - przepis wyraźnie wymaga uzasadnienia wyjaśniającego fakty i podstawę prawną ścigania. Drugim jest łączenie obu dokumentów jako obowiązkowe: przy prawomocnym wyroku skazującym odpis wyroku zastępuje postanowienie, a nie je uzupełnia. Trzecim nieporozumieniem jest traktowanie art. 594 KPK jako gwarancji wydania osoby - decyzja należy do organów państwa wezwanego, które stosuje własne prawo i wiążące umowy. Warto też pamiętać, że odesłanie do art. 280 § 1 pkt 2 KPK stosuje się odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki obrotu międzynarodowego. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena dokumentacji zależy od realiów konkretnego postępowania.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Do wniosku dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania. Dołącza się także dane o osobie ułatwiające jej poszukiwanie.
Zgodnie z § 2 zamiast postanowienia o tymczasowym aresztowaniu dołącza się odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności.
Tak, art. 594 § 1 KPK wymaga dołączenia postanowienia wraz z uzasadnieniem, które wyjaśnia okoliczności faktyczne sprawy oraz podstawę prawną ścigania.
Chodzi o dane dotyczące osoby poszukiwanej, które mogą ułatwić jej ustalenie i zatrzymanie. Przepis ten stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem specyfiki obrotu międzynarodowego.
Nie. Przepis określa jedynie dokumenty po stronie polskiej, a o wydaniu decydują organy państwa wezwanego na podstawie własnego prawa i umów międzynarodowych.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI