Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
W warunkach określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 i art. 393 wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art. 147 § 1–2b.
Art. 393a KPK pozwala odczytywać lub odtwarzać określone zapisy utrwalonych czynności procesowych. Chodzi o zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 oraz art. 147 § 1-2b KPK. Przepis nie ustanawia jednak samodzielnych warunków posługiwania się tymi zapisami na rozprawie. Odsyła w tym zakresie do warunków określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 oraz art. 393 KPK. Sformułowanie „wolno również” oznacza, że w sytuacjach wskazanych w przepisach, do których następuje odesłanie, możliwe jest wykorzystanie także zapisów wskazanych w art. 393a KPK.
Art. 393a KPK znajduje zastosowanie w toku rozprawy, gdy rozważane jest odczytanie albo odtworzenie zapisu utrwalonej czynności procesowej. Konieczne jest, aby dany zapis należał do kategorii określonej w art. 145 § 1 lub art. 147 § 1-2b KPK. Sam fakt istnienia zapisu nie przesądza jeszcze o możliwości jego wykorzystania w taki sposób. Muszą być spełnione warunki wynikające z przepisów wymienionych w art. 393a KPK. Ocena, czy te warunki są spełnione, wymaga odniesienia się do treści właściwego przepisu, do którego art. 393a KPK odsyła.
W postępowaniu karnym określona czynność została utrwalona w formie zapisu objętego art. 145 § 1 albo art. 147 § 1-2b KPK. Na rozprawie pojawia się potrzeba zapoznania uczestników postępowania z treścią tego utrwalenia. Jeżeli zachodzi jedna z sytuacji przewidzianych w przepisach wskazanych w art. 393a KPK, sąd może odczytać zapis lub go odtworzyć. Podstawą takiego działania jest wówczas art. 393a KPK razem z przepisem określającym konkretne warunki dopuszczalności.
Błędem byłoby uznanie, że art. 393a KPK pozwala zawsze odtworzyć każdy zapis znajdujący się w aktach sprawy. Przepis dotyczy wyłącznie zapisów wskazanych przez odesłanie do art. 145 § 1 i art. 147 § 1-2b KPK. Nie należy też pomijać warunków zawartych w art. 389, art. 391, art. 392 i art. 393 KPK, ponieważ to one wyznaczają sytuacje, w których odczytanie lub odtworzenie jest dopuszczalne. Art. 393a KPK nie przesądza samodzielnie o treści ani znaczeniu dowodowym odczytanego lub odtworzonego zapisu. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Przepis dotyczy możliwości odczytywania lub odtwarzania zapisów wskazanych w art. 145 § 1 oraz art. 147 § 1-2b KPK. Stosuje się go na warunkach określonych w przepisach, do których art. 393a KPK odsyła.
Nie. Przepis obejmuje tylko zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art. 147 § 1-2b KPK, oraz wymaga spełnienia warunków z przepisów wskazanych w jego treści.
Nie. Artykuł 393a KPK odsyła do art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 oraz art. 393 KPK.
Art. 393a KPK przewiduje obie możliwości: odczytywanie albo odtwarzanie zapisów. Wybór i dopuszczalność zależą od warunków wynikających z przepisów wskazanych w artykule.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI