Art. 388.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 388 KPK pozwala sądowi przeprowadzić postępowanie dowodowe jedynie częściowo, a więc zrezygnować z pełnego zakresu dowodów. Możliwość ta zależy od zgody stron obecnych na rozprawie oraz od tego, aby wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy nie budziły wątpliwości. Przepis nie nakazuje takiego ograniczenia, lecz pozostawia sądowi możliwość podjęcia decyzji w granicach wskazanych warunków. Częściowe postępowanie dowodowe oznacza, że sąd nie musi przeprowadzać wszystkich dowodów, jeżeli ustawowe przesłanki są spełnione. Norma wiąże zatem zgodę stron i ocenę wiarygodności przyznania się, nie ustanawiając automatycznego skutku samego oświadczenia oskarżonego.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 388 KPK może mieć zastosowanie podczas rozprawy, gdy obecne strony zgodzą się na ograniczony zakres przeprowadzania dowodów przez sąd. Z treści przepisu wynika, że zgoda musi pochodzić od stron obecnych, dlatego brak wymaganej zgody nie pozwala zastosować tej regulacji. Drugą przesłanką są wyjaśnienia oskarżonego, który przyznaje się do winy. Wyjaśnienia te muszą być pozbawione wątpliwości, co ustawa wyraźnie stawia jako warunek częściowego postępowania dowodowego. Przepis nie określa katalogu dowodów, które mogą zostać pominięte, ani nie wskazuje obowiązkowego zakresu czynności pozostających do przeprowadzenia. Sąd zachowuje możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego tylko częściowo, a nie obowiązek skorzystania z tej możliwości.

Przykład zastosowania

Na rozprawie oskarżony przyznaje się do zarzucanego mu czynu i składa spójne wyjaśnienia. Prokurator, obrońca oraz oskarżony są obecni i wyrażają zgodę, aby sąd nie przeprowadzał pełnego postępowania dowodowego. Sąd ocenia, czy przyznanie się do winy nie budzi wątpliwości w świetle złożonych wyjaśnień. Jeżeli uzna, że warunki z art. 388 KPK są spełnione, może ograniczyć postępowanie dowodowe do części czynności. Nie oznacza to, że samo przyznanie się automatycznie kończy postępowanie albo zastępuje każdą czynność dowodową. Jeżeli zaś wyjaśnienia rodzą wątpliwości, opisany tryb nie znajduje podstawy w treści tego przepisu.

Częste nieporozumienia lub błędy

Pierwszym częstym błędem jest uznanie, że przyznanie się oskarżonego do winy samo w sobie wystarcza do ograniczenia dowodów. Art. 388 KPK wymaga również zgody obecnych stron oraz braku wątpliwości co do wyjaśnień oskarżonego. Nie można też odczytywać przepisu jako nakazu rezygnacji z pełnego postępowania dowodowego, ponieważ sąd może, lecz nie musi, zastosować to rozwiązanie. Nieporozumieniem jest także założenie, że regulacja wskazuje konkretny dowód, który wolno pominąć, gdyż przepis tego nie przesądza. Ocena zastosowania art. 388 KPK zależy od okoliczności danej sprawy, dlatego w sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem.