Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
§ 1.Przy przesłuchaniu świadka nie powinni być obecni świadkowie, którzy jeszcze nie zostali przesłuchani.
§ 2.Przewodniczący powinien przedsiębrać środki zapobiegające porozumiewaniu się osób przesłuchanych z osobami, które jeszcze nie zostały przesłuchane.
Art. 371 KPK reguluje organizację przesłuchania świadków, którzy mają być przesłuchani w tej samej sprawie. Zgodnie z § 1, przy przesłuchaniu jednego świadka nie powinni być obecni świadkowie, którzy nie złożyli jeszcze swoich zeznań. Przepis ma zapobiegać temu, aby osoba oczekująca na przesłuchanie poznała treść relacji przedstawionej wcześniej przez inną osobę. § 2 nakłada na przewodniczącego powinność podejmowania środków zapobiegających porozumiewaniu się osób już przesłuchanych z osobami, które jeszcze mają zostać przesłuchane.
Art. 371 KPK stosuje się, gdy w postępowaniu przesłuchiwanych jest co najmniej dwóch świadków. Znaczenie ma kolejność przesłuchań, ponieważ ochrona dotyczy przede wszystkim osoby, która nie została jeszcze przesłuchana. Przepis odnosi się zarówno do obecności takiego świadka podczas czynności przesłuchania innej osoby, jak i do kontaktów między świadkami przed złożeniem zeznań. Obowiązek działania został skierowany do przewodniczącego, który powinien podejmować środki odpowiednie do sytuacji, aby ograniczyć możliwość wzajemnego porozumiewania się tych osób.
W sprawie karnej przesłuchiwanych ma być kilku świadków zdarzenia, a każdy z nich ma opisać to, co sam widział lub słyszał. Najpierw przesłuchiwany jest jeden świadek, natomiast pozostali oczekują na swoją kolej. Art. 371 KPK wskazuje, że osoby jeszcze nieprzesłuchane nie powinny uczestniczyć w przesłuchaniu pierwszego świadka. Przewodniczący powinien także podjąć działania zapobiegające rozmowie świadka już przesłuchanego z osobami, które dopiero mają przekazać własną relację.
Art. 371 KPK nie określa treści zeznań świadka ani nie przesądza, czy konkretna relacja jest prawdziwa. Reguluje natomiast warunki, które mają sprzyjać temu, aby kolejne osoby przedstawiały swoje własne spostrzeżenia bez wpływu wcześniejszych przesłuchań. Błędem jest utożsamianie zakazu obecności podczas przesłuchania z samym zakazem przebywania świadków w tym samym miejscu w każdej sytuacji, ponieważ przepis mówi także odrębnie o środkach zapobiegających porozumiewaniu się. Nie wynika z niego również wskazanie jednego, z góry określonego środka, który przewodniczący ma zawsze zastosować. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Art. 371 § 1 KPK stanowi, że przy przesłuchaniu nie powinni być obecni świadkowie, którzy jeszcze nie zostali przesłuchani.
Przepis dotyczy świadków, którzy mają zostać przesłuchani w tej samej sprawie. Ma ograniczać wpływ relacji złożonej przez jednego świadka na osoby oczekujące na przesłuchanie.
Zgodnie z art. 371 § 2 KPK środki zapobiegające porozumiewaniu się powinien przedsiębrać przewodniczący.
Nie. Art. 371 KPK wskazuje cel, czyli zapobieganie obecności i porozumiewaniu się świadków, lecz nie wymienia zamkniętego katalogu środków.
Tak, § 2 obejmuje relację między osobami już przesłuchanymi a osobami, które nie zostały jeszcze przesłuchane.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI