Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
Przewodniczący składu orzekającego może zaniechać wezwania na rozprawę świadków, którzy zostali przesłuchani, przebywających za granicą lub mających stwierdzić okoliczności, które nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie świadków na rozprawie, w szczególności takie, którym oskarżony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył. Nie dotyczy to osób wymienionych w art. 182.
Art. 350a KPK daje przewodniczącemu składu orzekającego możliwość zaniechania wezwania określonych świadków na rozprawę. Przepis dotyczy świadków, którzy zostali już przesłuchani, przebywają za granicą albo mają potwierdzić okoliczności o niewielkiej doniosłości dla sprawy. W ostatniej z tych sytuacji ustawodawca wskazuje, że bezpośrednie przesłuchanie świadka na rozprawie nie musi być konieczne. Jako przykład wymieniono okoliczności, którym oskarżony nie zaprzeczył w swoich wyjaśnieniach. Uprawnienie to nie obejmuje osób wskazanych w art. 182 KPK.
Art. 350a KPK ma zastosowanie na etapie przygotowywania rozprawy przez przewodniczącego składu orzekającego. Decyzja może dotyczyć świadka wcześniej przesłuchanego, świadka przebywającego poza granicami Polski lub świadka mającego stwierdzić okoliczność niedostatecznie doniosłą dla konieczności jego bezpośredniego przesłuchania. Przepis posługuje się sformułowaniem „może”, dlatego nie nakazuje automatycznego pominięcia wezwania w każdej takiej sytuacji. Szczególne znaczenie ma ocena, czy dana okoliczność wymaga osobistego wyjaśnienia na rozprawie. Jeżeli świadek należy do osób wymienionych w art. 182 KPK, art. 350a KPK nie pozwala zastosować wobec niego opisanego rozwiązania.
W sprawie karnej świadek został wcześniej przesłuchany, a jego relacja dotyczy drobnego szczegółu zdarzenia. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie kwestionuje tego szczegółu, a spór w sprawie dotyczy innych okoliczności. Przewodniczący może wówczas ocenić, że ponowne wzywanie świadka na rozprawę nie jest konieczne na podstawie art. 350a KPK. Nie oznacza to jednak, że każdy świadek, którego relacja wydaje się mało istotna, zawsze zostanie pominięty.
Częstym błędem jest uznawanie, że art. 350a KPK pozwala zrezygnować z wezwania każdego świadka przebywającego za granicą. Przepis ustanawia możliwość działania przewodniczącego, a nie bezwzględną regułę pomijania takich świadków. Nie należy też utożsamiać braku zaprzeczenia przez oskarżonego z pełnym rozstrzygnięciem wszystkich kwestii faktycznych w sprawie. Wskazanie dotyczące okoliczności niekwestionowanych przez oskarżonego ma charakter przykładowy, co wynika ze zwrotu „w szczególności”. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Tak, przepis daje przewodniczącemu taką możliwość wobec wskazanych kategorii świadków. Nie jest to jednak automatyczny obowiązek niewzywania świadka.
Nie. Art. 350a KPK pozwala przewodniczącemu zaniechać wezwania takiego świadka, ale przepis nie stanowi, że następuje to w każdym przypadku.
Przepis wskazuje tę sytuację jako przykład okoliczności, które mogą nie wymagać bezpośredniego przesłuchania świadka na rozprawie. Ocena należy do przewodniczącego składu orzekającego.
Nie. Przepis wprost wyłącza osoby wymienione w art. 182 KPK z możliwości zastosowania zaniechania wezwania na tej podstawie.
Nie. Wcześniejsze przesłuchanie jest jedną z sytuacji objętych art. 350a KPK, ale przepis używa sformułowania „może”.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI