Art. 152.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 152 KPK przyznaje określonym podmiotom możliwość złożenia wniosku o sprostowanie dokumentacji sporządzonej z rozprawy albo posiedzenia. Uprawnienie obejmuje zarówno protokół, jak i przekład zapisu dźwięku, jeżeli taki przekład został sporządzony. Przepis wskazuje dwie kategorie podmiotów: strony oraz osoby mające interes prawny w dokonaniu sprostowania. Wniosek powinien wskazywać nieścisłości lub opuszczenia, czyli elementy, które według składającego nie odzwierciedlają prawidłowo przebiegu czynności albo zostały pominięte. Artykuł 152 KPK nie określa w swojej treści terminu złożenia wniosku ani sposobu jego rozstrzygnięcia, lecz ustanawia możliwość wystąpienia o sprostowanie.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 152 KPK ma zastosowanie wtedy, gdy sporządzono protokół rozprawy lub posiedzenia albo przekład zapisu dźwięku, a uprawniony podmiot dostrzega w nim nieścisłość lub opuszczenie. Z przepisu wynika, że strona może złożyć wniosek bez wykazywania dodatkowej kategorii interesu prawnego, ponieważ jest wymieniona wprost. Osoba niebędąca stroną musi natomiast mieć interes prawny w sprostowaniu, gdy chce skorzystać z tego uprawnienia. Treść wniosku powinna wskazywać konkretnie dostrzeżone nieścisłości i opuszczenia, a nie ograniczać się do ogólnego stwierdzenia, że dokumentacja jest nieprawidłowa. Przepis dotyczy zgodności zapisu z przebiegiem rozprawy lub posiedzenia, a nie oceny trafności stanowisk przedstawianych podczas tych czynności.

Przykład codziennego zastosowania

Podczas rozprawy jedna ze stron składa oświadczenie dotyczące istotnej okoliczności sprawy. Po zapoznaniu się z protokołem zauważa, że oświadczenie zostało opisane nieprecyzyjnie albo że pominięto jego ważny fragment. Może wtedy złożyć wniosek na podstawie art. 152 KPK i wskazać, jaka część protokołu zawiera nieścisłość lub czego w nim brakuje. Podobnie może postąpić osoba mająca interes prawny, gdy nieścisłość albo opuszczenie znajduje się w przekładzie zapisu dźwięku i ma znaczenie dla jej sytuacji prawnej.

Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu

Art. 152 KPK nie stanowi, że każde zgłoszone żądanie musi zostać uwzględnione, lecz przewiduje możliwość złożenia wniosku o sprostowanie. Błędem może być niewskazanie konkretnych nieścisłości lub opuszczeń, mimo że przepis wyraźnie wymaga ich oznaczenia we wniosku. Nie należy również utożsamiać sprostowania protokołu z możliwością zmiany treści wypowiedzi, które rzeczywiście padły podczas rozprawy albo posiedzenia. Osoba spoza kręgu stron nie może opierać wniosku wyłącznie na zainteresowaniu sprawą, ponieważ przepis wymaga po jej stronie interesu prawnego. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.