Art. 127c.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 127c KPK określa sposób liczenia dnia trwania środka przymusu, jeżeli jego skutkiem jest pozbawienie wolności. Przepis nie odwołuje się do dnia kalendarzowego ani do samej daty wpisanej w dokumentacji. Za jeden dzień ustawodawca przyjmuje pełny okres 24 godzin. Okres ten biegnie od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności. Oznacza to, że znaczenie ma faktyczny moment, w którym osoba utraciła wolność, a nie początek lub koniec doby kalendarzowej. Reguła wiąże długość dnia z upływem czasu, a nie z nazwą konkretnego dnia w kalendarzu.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 127c KPK stosuje się przy ustalaniu czasu trwania środka przymusu, który rzeczywiście prowadzi do pozbawienia wolności. Warunkiem zastosowania normy jest więc zarówno istnienie środka przymusu, jak i jego skutek w postaci faktycznego pozbawienia wolności. Przepis wskazuje wyłącznie regułę obliczania dnia trwania tego stanu: każda doba obejmuje 24 godziny liczone od faktycznego rozpoczęcia pozbawienia wolności. W praktyce reguła służy jednolitemu ustaleniu, kiedy upływa kolejny dzień trwania danego środka. Nie wynika z niego natomiast, jakie środki przymusu mogą być stosowane, kiedy można je zastosować ani jakie są przesłanki ich zastosowania. Nie rozstrzyga też odrębnych kwestii proceduralnych związanych z podjęciem lub kontrolą decyzji o zastosowaniu środka.

Przykład zastosowania w praktyce

Dla zobrazowania można przyjąć sytuację, w której osoba zostaje rzeczywiście pozbawiona wolności wieczorem w związku ze środkiem przymusu. Na podstawie art. 127c KPK pierwsza doba nie kończy się wraz z północą, lecz trwa do tej samej chwili następnego dnia. Następny pełny dzień trwania środka rozpoczyna się po upływie pierwszych 24 godzin i jest liczony według tej samej zasady. Takie liczenie zachowuje pełną długość każdej doby niezależnie od pory rozpoczęcia. Przykład pokazuje, że dla obliczenia czasu kluczowa jest ustalona chwila faktycznego pozbawienia wolności. Nie wystarcza samo posłużenie się nazwą dnia lub datą, bez uwzględnienia konkretnej chwili rozpoczęcia stanu pozbawienia wolności.

Częste nieporozumienia lub błędy

Częstym nieporozumieniem jest utożsamianie dnia z art. 127c KPK z każdą rozpoczętą dobą kalendarzową. Przepis posługuje się jednak okresem 24 godzin, dlatego rozpoczęcie środka w ciągu dnia nie sprawia, że pierwsza doba kończy się o północy. Błędem jest także liczenie tego okresu od chwili sporządzenia dokumentu, jeżeli nie odpowiada ona chwili rzeczywistego pozbawienia wolności. Sama regulacja nie pozwala również automatycznie przesądzić innych skutków prawnych związanych ze środkiem przymusu, ponieważ opisuje jedynie sposób przyjmowania dnia jego trwania. Przy ustalaniu faktów istotne jest zatem odróżnienie momentu rzeczywistego pozbawienia wolności od innych czynności towarzyszących postępowaniu. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.