Art. 935 Kodeksu postępowania cywilnego określa obowiązki i uprawnienia zarządcy nieruchomości zajętej. Przepis precyzuje, że zarządca jest zobowiązany do podejmowania czynności koniecznych dla prowadzenia prawidłowej gospodarki nieruchomością. Może pobierać wszelkie pożytki z nieruchomości w miejsce dłużnika oraz spieniężać je w granicach zwykłego zarządu. Ponadto zarządca prowadzi sprawy związane z zarządem i w takich sprawach może wytaczać powództwa oraz być pozwanym. Przepis ten jasno wyznacza zakres bieżącego zarządzania wartością nieruchomości przez zarządcę, skupiając się na działaniach niezbędnych i gospodarczo uzasadnionych.
Ponadto, art. 935 KPC zawiera ograniczenie dotyczące zaciągania zobowiązań przez zarządcę. Wolno mu jedynie zawierać takie zobowiązania, które mogą być zaspokojone z dochodów nieruchomości i które są uzasadnione gospodarczym sensem. Przyczynia się to do zabezpieczenia interesów właściciela bądź wierzyciela poprzez uniemożliwienie zawierania niesprawiedliwych lub nadmiernych zobowiązań. Co ważne, czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu wymagają zgody stron bądź w razie jej braku – zezwolenia sądu. Przed podjęciem decyzji sąd musi wysłuchać stron postępowania oraz zarządcę, chyba że zwłoka groziłaby szkodą.
Przepis z art. 935 KPC ma zastosowanie w sytuacji, gdy dochodzi do zarządu nieruchomością zajętą na mocy postępowania egzekucyjnego lub innego zabezpieczenia. Zarządca powołany do takiego obowiązku działa na rzecz zabezpieczenia majątku oraz jego prawidłowego gospodarowania do czasu rozstrzygnięcia głównego sporu. Przepis zatem chroni interesy wszystkich stron oraz zapewnia, że zarządzanie nieruchomością odbywa się w sposób racjonalny i zgodny z zasadami gospodarczymi.
Przykładem zastosowania art. 935 KPC jest sytuacja, gdy w toku egzekucji komorniczej zostaje ustanowiony zarządca zajętej nieruchomości. Zarządca ten może pobierać czynsze od najemców i pokrywać niezbędne koszty eksploatacji. Jeżeli jednak konieczne jest przeprowadzenie większego remontu, który wykracza poza zwykły zakres zarządu, zarządca musi uzyskać zgodę wierzyciela i dłużnika albo zezwolenie sądu. Pozwala to zapobiec nieuzasadnionym wydatkom i chroni interes wszystkich stron postępowania.
Częste błędy w stosowaniu art. 935 KPC dotyczą zwłaszcza zakresu zwykłego zarządu oraz konieczności uzyskania zgody na czynności wykraczające poza ten zakres. Zarządcy czasem podejmują działania przekraczające ich kompetencje bez wymaganego zezwolenia, co naraża ich na odpowiedzialność. Innym nieporozumieniem jest mylenie pożytków z nieruchomości z przychodami innymi niż bezpośrednio związane z zarządem. Z tego względu istotne jest dokładne rozpoznanie, które działania mieszczą się w zwykłym zarządzie. W każdej indywidualnej sytuacji warto zasięgnąć porady prawnej, by właściwie interpretować normy zawarte w art. 935 KPC.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
