Art. 911⁶.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 911(6) KPC wskazuje, w jaki sposób wierzyciel może uzyskać zaspokojenie swojej wierzytelności z prawa majątkowego dłużnika, które zostało wcześniej zajęte przez komornika. Zgodnie z § 1 możliwe są trzy drogi: zaspokojenie z dochodu, jaki zajęte prawo przynosi, zaspokojenie z realizacji prawa albo zaspokojenie ze sprzedaży prawa. Pierwsza z nich wchodzi w grę tylko wtedy, gdy zajęte prawo w ogóle przynosi dochód, a więc gdy z jego istoty wynika powtarzalny lub jednorazowy przypływ środków. Paragraf 2 dodaje, że jeżeli zaspokojenie z dochodu lub z realizacji prawa nie nastąpi w trybie art. 911(5) KPC, następuje ono w drodze egzekucji przez zarząd przymusowy, a przepisy art. 1064(1)-1064(11) KPC stosuje się odpowiednio. Paragrafy 3 i 4 zostały uchylone, więc nie wywołują już skutków prawnych.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis znajduje zastosowanie w egzekucji z innych praw majątkowych, czyli takich składników majątku dłużnika, które nie są ani wynagrodzeniem, ani rachunkiem bankowym, ani ruchomością czy nieruchomością. Warunkiem jego zastosowania jest wcześniejsze skuteczne zajęcie prawa przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego. Dopiero po zajęciu powstaje pytanie o sposób spieniężenia lub wykorzystania tego prawa, a art. 911(6) KPC porządkuje dostępne warianty. Wybór między dochodem, realizacją a sprzedażą zależy od charakteru zajętego prawa oraz od tego, co pozwoli zaspokoić wierzyciela w sposób realny. Zarząd przymusowy pojawia się jako rozwiązanie subsydiarne, gdy prostszy tryb z art. 911(5) KPC okazał się nieskuteczny lub nie mógł być zastosowany.

Przykład

Dłużnik jest wspólnikiem spółki, a jego udział przynosi regularne wypłaty z zysku. Komornik zajmuje to prawo majątkowe, a następnie ustala, że przynosi ono dochód, więc w pierwszej kolejności rozważa zaspokojenie wierzyciela właśnie z tych wypłat. Jeżeli jednak dochodu nie da się przejąć w prostszym trybie przewidzianym w art. 911(5) KPC, organ egzekucyjny może doprowadzić do ustanowienia zarządu przymusowego, w ramach którego zarządca będzie pobierał dochód i przekazywał go na poczet długu. Gdyby prawo nie przynosiło dochodu albo dochód był zbyt niski, pozostaje droga sprzedaży prawa.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że każde zajęte prawo majątkowe musi zostać sprzedane; art. 911(6) KPC wyraźnie dopuszcza także zaspokojenie z dochodu lub z realizacji prawa. Drugim jest traktowanie zarządu przymusowego jako reguły, podczas gdy stosuje się go dopiero wtedy, gdy nie doszło do zaspokojenia w trybie art. 911(5) KPC. Trzecim nieporozumieniem bywa powoływanie się na uchylone § 3 i § 4, które nie mają już mocy obowiązującej. Warto też pamiętać, że odesłanie do przepisów o zarządzie przymusowym ma charakter odpowiedni, a nie dosłowny, co oznacza konieczność uwzględnienia specyfiki egzekucji z praw. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ dobór właściwego sposobu zaspokojenia zależy od rodzaju zajętego prawa.