Co stanowi przepis
Art. 773[1] KPC rozstrzyga sytuację, w której do tego samego składnika majątku dłużnika - tej samej rzeczy, wierzytelności lub prawa - kieruje egzekucję więcej niż jeden komornik sądowy. Zgodnie z § 1 dalszą egzekucję prowadzi ten komornik, który jest właściwy według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Paragraf 2 rozwiązuje przypadki, w których kryterium właściwości nie daje jednoznacznej odpowiedzi: jeżeli żaden z komorników nie jest właściwy albo właściwych jest kilku, sprawę przekazuje ten komornik, który wszczął egzekucję później, na rzecz tego, który wszczął ją wcześniej, zawiadamiając o tym wierzyciela. Paragraf 3 nakłada na komornika przekazującego sprawę obowiązek rozliczenia kosztów egzekucji. Paragrafy 3[1] i 3[2] rozciągają te reguły odpowiednio na zbieg zabezpieczeń sądowych, a przy zbiegu egzekucji i zabezpieczenia sądowego sprawę o zabezpieczenie przejmuje komornik dotychczas prowadzący egzekucję.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy dochodzi do rzeczywistego zbiegu, czyli gdy dwa lub więcej postępowań egzekucyjnych zostaje skierowanych do tego samego przedmiotu majątkowego. Nie ma znaczenia, czy egzekucje prowadzone są na wniosek tego samego wierzyciela, czy różnych wierzycieli. Kluczowa jest tożsamość przedmiotu egzekucji - tej samej rzeczy ruchomej, tej samej wierzytelności (na przykład z rachunku bankowego) lub tego samego prawa majątkowego. Art. 773[1] KPC dotyczy zbiegu egzekucji sądowych między komornikami; odrębne zasady odnoszą się do zbiegu z egzekucją administracyjną. Reguły stosuje się także odpowiednio, gdy zbiegają się zabezpieczenia sądowe albo gdy zabezpieczenie zbiega się z egzekucją.
Przykład
Wierzyciel A prowadzi przez komornika X egzekucję z wynagrodzenia dłużnika, wszczętą w marcu. W czerwcu wierzyciel B kieruje do tego samego wynagrodzenia egzekucję przez komornika Y. Dochodzi do zbiegu: jeżeli według przepisów Kodeksu żaden z nich nie jest wyłącznie właściwy albo właściwi są obaj, komornik Y jako ten, który wszczął egzekucję później, niezwłocznie przekazuje sprawę komornikowi X i zawiadamia o tym wierzyciela B. Przekazując akta, komornik Y rozlicza dotychczas powstałe koszty egzekucji, a dalsze czynności wobec pracodawcy dłużnika podejmuje już wyłącznie komornik X.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że o dalszym prowadzeniu egzekucji decyduje kolejność zajęcia lub wysokość dochodzonej należności - decyduje właściwość, a dopiero pomocniczo pierwszeństwo wszczęcia. Drugim nieporozumieniem jest sądzenie, że przekazanie sprawy umarza postępowanie prowadzone przez komornika przekazującego albo pozbawia wierzyciela dotychczasowych zajęć; postępowanie jest kontynuowane przez innego komornika. Trzecim błędem jest zakładanie, że przekazanie zwalnia z rozliczenia kosztów - § 3 wyraźnie nakłada taki obowiązek. Warto też pamiętać, że przepis nie przesądza o kolejności zaspokojenia wierzycieli, bo tę regulują odrębne przepisy o podziale sumy uzyskanej z egzekucji. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
