Art. 767².

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 767² KPC reguluje dwie kwestie związane ze skargą na czynności komornika. Po pierwsze, w § 1 wprowadza termin, w jakim sąd powinien tę skargę rozpoznać: jest to termin tygodniowy liczony od dnia wpływu skargi do sądu. Jeżeli skarga zawiera braki formalne, które nadają się do uzupełnienia, tygodniowy termin biegnie dopiero od dnia jej uzupełnienia, a nie od pierwotnego wpływu pisma. Po drugie, w § 2 przepis przesądza, że samo wniesienie skargi nie wstrzymuje ani postępowania egzekucyjnego jako całości, ani wykonania konkretnej zaskarżonej czynności komornika. Wyjątkiem jest sytuacja, w której sąd zawiesi postępowanie albo wstrzyma dokonanie czynności - dopiero takie orzeczenie sądu powoduje przerwanie toku działań egzekucyjnych.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma z art. 767² KPC znajduje zastosowanie zawsze wtedy, gdy do sądu wpływa skarga na czynność komornika lub na zaniechanie dokonania czynności. Dotyczy więc zarówno skarg wnoszonych przez dłużnika, jak i przez wierzyciela czy osobę trzecią, której prawa zostały naruszone czynnością egzekucyjną. Termin z § 1 jest terminem instrukcyjnym, adresowanym do sądu i mającym zapewnić szybkość kontroli działań komornika, a nie terminem, którego uchybienie unieważnia rozstrzygnięcie. Paragraf 2 działa natomiast automatycznie: skutek w postaci dalszego biegu egzekucji następuje z mocy samego prawa, bez potrzeby wydawania jakiegokolwiek postanowienia. Aby doprowadzić do zatrzymania czynności, konieczna jest aktywność strony i wydanie przez sąd stosownego rozstrzygnięcia.

Przykład

Dłużnik otrzymuje zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i uważa, że komornik zajął środki podlegające ochronie. Wnosi skargę na tę czynność, licząc na to, że pieniądze zostaną mu natychmiast zwrócone. Zgodnie z art. 767² § 2 KPC samo wniesienie skargi niczego nie zatrzymuje - komornik może kontynuować czynności, a bank nadal realizuje zajęcie. Dopiero jeżeli dłużnik złoży wniosek o wstrzymanie dokonania czynności, a sąd taki wniosek uwzględni, dalsze działania zostaną wstrzymane do czasu rozpoznania skargi, które powinno nastąpić w terminie tygodniowym.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest przekonanie, że skarga automatycznie "zamraża" egzekucję. Tak nie jest - konieczny jest odrębny wniosek i decyzja sądu. Drugim nieporozumieniem jest traktowanie tygodniowego terminu z § 1 jako gwarancji, że sprawa zostanie zakończona w ciągu tygodnia; w praktyce termin ten bywa przekraczany, a jego uchybienie nie daje podstawy do podważenia postanowienia. Trzecim błędem jest ignorowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych - dopóki skarga nie zostanie uzupełniona, termin na jej rozpoznanie w ogóle nie zaczyna biec, co realnie wydłuża postępowanie. Warto też pamiętać, że wstrzymanie czynności nie oznacza jej uchylenia; o zasadności zarzutów sąd rozstrzyga dopiero merytorycznie. W indywidualnej sprawie egzekucyjnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena zasadności skargi i wniosku o wstrzymanie zależy od konkretnych okoliczności.