Art. 693³.

Co stanowi przepis

Art. 693(3) KPC reguluje sytuację, w której dłużnik uzyskuje zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, ale wierzyciel nie jest znany albo nie jest znane jego miejsce zamieszkania. W takim wypadku sąd zarządza zamieszczenie ogłoszenia o zezwoleniu na stronie internetowej sądu oraz na tablicy ogłoszeń w budynku sądu. Dodatkowo ogłoszenie publikuje się na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych urzędów obsługujących organy wykonawcze gminy i powiatu ostatniego miejsca zamieszkania wierzyciela, o ile miejsce to jest znane. Jeżeli wartość przedmiotu świadczenia składanego do depozytu przekracza pięć tysięcy złotych, sąd zarządza ogłoszenie także w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Zgodnie z § 2 ogłoszenie zawiera dane wskazane w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie wierzyciela do odbioru depozytu, a zgodnie z § 3 sąd ustanawia dla nieznanego wierzyciela kuratora, stosując odpowiednio art. 510 § 2 KPC.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się w postępowaniu nieprocesowym o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, po tym, jak sąd zezwolił na złożenie. Warunkiem uruchomienia obowiązku ogłoszenia jest to, że osoba wierzyciela w ogóle nie jest znana albo znany jest wierzyciel, lecz nie da się ustalić jego miejsca zamieszkania. Zakres publikacji zależy od dwóch okoliczności: znajomości ostatniego miejsca zamieszkania wierzyciela oraz wartości przedmiotu świadczenia. Ustanowienie kuratora następuje w tych samych sytuacjach i ma zapewnić, aby w postępowaniu ktoś reprezentował interesy osoby nieznanej lub nieobecnej.

Przykład

Właściciel mieszkania nie wie, komu ma zapłacić czynsz dzierżawny, ponieważ dotychczasowy wierzyciel zmarł, a krąg jego następców prawnych nie został ustalony. Dłużnik składa wniosek o zezwolenie na złożenie kwoty do depozytu sądowego i sąd zezwolenie wydaje. Ponieważ wierzyciel nie jest znany, sąd zarządza ogłoszenie na swojej stronie internetowej i tablicy ogłoszeń, a także w urzędzie gminy i starostwie ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego. Gdy kwota depozytu wynosi na przykład dwanaście tysięcy złotych, ogłoszenie ukazuje się dodatkowo w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, a dla nieznanego wierzyciela sąd ustanawia kuratora.

Częste nieporozumienia

Częstym błędem jest przekonanie, że ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym jest obowiązkowe zawsze - przepis wiąże je wyłącznie z wartością świadczenia przekraczającą pięć tysięcy złotych. Drugim nieporozumieniem jest uznanie, że publikacja w urzędach gminy i powiatu następuje w każdej sprawie; jest ona wymagana tylko wtedy, gdy znane jest ostatnie miejsce zamieszkania wierzyciela. Nie należy też utożsamiać kuratora ustanowionego na podstawie art. 693(3) § 3 KPC z pełnomocnikiem wybranym przez wierzyciela ani zakładać, że kurator może swobodnie dysponować depozytem. Wreszcie samo ogłoszenie nie zastępuje odbioru depozytu - stanowi wezwanie skierowane do wierzyciela, a nie zakończenie sprawy. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ szczegóły zależą od okoliczności konkretnego stanu faktycznego.