Art. 693¹⁹.

Co stanowi przepis

Art. 693(19) KPC wskazuje, jakie elementy musi zawierać wniosek o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Zgodnie z § 1 wnioskodawca ma obowiązek wskazać okoliczności, w których doszło do złożenia depozytu, dokładnie określić sam depozyt podlegający likwidacji oraz wskazać osobę uprawnioną do jego odbioru. Są to wymogi dodatkowe wobec ogólnych wymagań stawianych pismom procesowym i wnioskom w postępowaniu nieprocesowym. Paragraf 2 dotyczy sytuacji szczególnej: gdy osoba uprawniona do odbioru depozytu nie jest znana albo nie jest znane jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca musi przedstawić dowody potwierdzające, że podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia tych okoliczności. Przepis nakłada więc na wnioskodawcę ciężar udokumentowania własnej aktywności, a nie tylko zgłoszenia twierdzenia, że uprawniony jest nieznany.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 693(19) KPC stosuje się w postępowaniu o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu, czyli wtedy, gdy przedmiot złożony do depozytu nie został odebrany przez osobę uprawnioną. Wniosek składa zwykle podmiot, który depozyt przechowuje lub który jest zainteresowany zakończeniem stanu przechowywania. Przepis znajduje zastosowanie zarówno wtedy, gdy uprawniony jest znany, ale depozytu nie odbiera, jak i wtedy, gdy jego tożsamość albo adres pozostają nieustalone. W tym drugim przypadku samo powołanie się na brak wiedzy nie wystarcza - konieczne jest wykazanie dowodami, jakie kroki podjęto w celu ustalenia uprawnionego lub jego miejsca zamieszkania albo siedziby. Braki w tym zakresie mogą skutkować wezwaniem do uzupełnienia wniosku.

Przykład

Do depozytu złożono kwotę pieniężną należną osobie, która nie zgłosiła się po jej odbiór przez dłuższy czas. Podmiot przechowujący środki składa wniosek, w którym opisuje, w jakich okolicznościach doszło do złożenia depozytu, podaje dokładną kwotę oraz oznaczenie rachunku, a także wskazuje dane osoby uprawnionej. Ponieważ adres tej osoby okazał się nieaktualny, wnioskodawca dołącza korespondencję zwróconą przez operatora pocztowego oraz dokumenty potwierdzające próby ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania. Dzięki temu spełnia wymóg z § 2 i sąd może ocenić, czy czynności wyjaśniające rzeczywiście zostały podjęte.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest ogólnikowe określenie depozytu, na przykład wskazanie samego rodzaju przedmiotu bez podania jego cech identyfikujących lub wysokości kwoty. Drugim jest pominięcie opisu okoliczności złożenia depozytu, które mają znaczenie dla oceny zasadności wniosku. Trzecim, najczęstszym, jest przekonanie, że wystarczy oświadczyć, iż uprawniony jest nieznany - art. 693(19) § 2 KPC wymaga przedstawienia dowodów na dokonanie czynności wyjaśniających. Bywa też mylnie przyjmowane, że przepis reguluje przesłanki materialne likwidacji depozytu, podczas gdy dotyczy on wyłącznie wymogów formalnych samego wniosku. W indywidualnej sprawie dotyczącej depozytu warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni kompletność wniosku i dobór dowodów.