Art. 560⁶.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 560(6) KPC wprowadza szczególny, przyspieszony tryb doręczania pism sądowych. Zgodnie z § 1 sąd może dokonywać doręczeń przez Policję lub Żandarmerię Wojskową, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia szybkości postępowania. Paragraf 2 zakreśla organowi termin: doręczenie powinno nastąpić nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania zlecenia, za potwierdzeniem odbioru i z oznaczeniem daty, na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 131 § 2 KPC. Jeżeli adresata nie zastano, Policja lub Żandarmeria Wojskowa ustala, czy mieszka on pod wskazanym adresem, i sporządza z tych ustaleń notatkę przekazywaną sądowi (§ 3). Paragraf 6 dodaje, że oba te organy udzielają sądowi także innej pomocy niezbędnej do szybkiego zakończenia postępowania.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniach, w których czas reakcji sądu ma znaczenie zasadnicze, a zwykła droga doręczenia mogłaby okazać się zbyt powolna. Decyzję o skorzystaniu z tego trybu podejmuje sąd, oceniając, czy jest to niezbędne dla szybkości postępowania - nie jest to więc tryb stosowany rutynowo w każdej sprawie. Dalsze skutki zależą od wyniku ustaleń organu. Jeżeli próba doręczenia była bezskuteczna, ale adresat mieszka pod wskazanym adresem, w jego oddawczej skrzynce pocztowej umieszcza się zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z pouczeniem, że pismo lub odpis postanowienia można odebrać w budynku sądu w terminie 7 dni od umieszczenia zawiadomienia; po bezskutecznym upływie tego terminu doręczenie uważa się za dokonane w ostatnim dniu terminu (§ 4). Jeżeli natomiast ustalono, że adresat tam nie mieszka, albo nie udało się tego ustalić, pismo wraca do sądu wraz z informacją o ustaleniach (§ 5).

Przykład

Sąd wydaje postanowienie i uznaje, że uczestnik musi poznać jego treść niezwłocznie, więc zleca doręczenie Policji. Funkcjonariusz przychodzi pod wskazany adres, nie zastaje adresata, ale w rozmowie z sąsiadami i na podstawie innych czynności ustala, że adresat tam zamieszkuje. W skrzynce pocztowej zostawia zawiadomienie z pouczeniem o możliwości odbioru pisma w sądzie w ciągu 7 dni, a zastanemu dorosłemu domownikowi, który nie jest osobą doznającą przemocy domowej, dodatkowo przekazuje tę informację. Jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór, ósmego dnia pismo traktuje się jako doręczone z upływem ostatniego dnia terminu, co uruchamia dalsze terminy procesowe.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że nieodebranie pisma z sądu blokuje bieg sprawy - art. 560(6) § 4 KPC wprost przewiduje fikcję doręczenia. Drugim jest mylenie tego trybu ze zwykłym awizem pocztowym: tu pismo odbiera się w budynku sądu zlecającego doręczenie, a nie w placówce pocztowej. Po trzecie, notatka organu o ustaleniach nie zastępuje doręczenia, lecz służy sądowi do oceny dalszych kroków. Warto też pamiętać, że pouczenie dorosłego domownika nie oznacza wręczenia mu pisma. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza gdy chodzi o skutki uznania doręczenia za dokonane, warto skonsultować się z prawnikiem.