Co stanowi przepis
Art. 536 KPC zawiera krótką, ale istotną normę: wniosek o stwierdzenie zgonu może być zgłoszony w każdym czasie. Oznacza to, że ustawodawca nie wprowadził żadnego terminu, po którego upływie zainteresowany traciłby możliwość zainicjowania postępowania o stwierdzenie zgonu. Nie ma tu ani terminu początkowego, czyli okresu oczekiwania, który musiałby upłynąć od zdarzenia, ani terminu końcowego, po którym wniosek byłby spóźniony. Przepis ten odróżnia postępowanie o stwierdzenie zgonu od postępowania o uznanie za zmarłego, gdzie ustawa materialna uzależnia złożenie wniosku od upływu określonych okresów zaginięcia. W praktyce art. 536 KPC gwarantuje, że rodzina lub inny zainteresowany może wystąpić do sądu wtedy, gdy realnie pojawi się taka potrzeba.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym o stwierdzenie zgonu, czyli wtedy, gdy zgon danej osoby jest niewątpliwy, ale nie został sporządzony akt zgonu w zwykłym trybie. Chodzi o sytuacje, w których nie było możliwe formalne potwierdzenie śmierci przez lekarza czy urzędnika stanu cywilnego, choć okoliczności zdarzenia nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że dana osoba zmarła. Art. 536 KPC dotyczy samego momentu zgłoszenia wniosku, a nie przesłanek merytorycznych, które sąd bada odrębnie. Brak terminu oznacza, że upływ wielu lat od zdarzenia nie stanowi przeszkody formalnej dla rozpoznania sprawy. Nadal jednak wnioskodawca musi wykazać okoliczności uzasadniające stwierdzenie zgonu oraz swój interes w uzyskaniu orzeczenia.
Przykład
Rodzina od kilkudziesięciu lat nie dysponuje aktem zgonu krewnego, który zginął w katastrofie, a jego ciała nie odnaleziono i nie sporządzono dokumentacji urzędowej. Potrzeba uregulowania sytuacji prawnej pojawia się dopiero teraz, przy okazji porządkowania spraw spadkowych i wpisów w księdze wieczystej. Wnuk zmarłego składa wniosek o stwierdzenie zgonu, obawiając się, że po tylu latach jest już za późno. Zgodnie z art. 536 KPC upływ czasu sam w sobie nie zamyka drogi sądowej, a sąd rozpozna sprawę na podstawie przedstawionych dowodów i okoliczności zdarzenia.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest mylenie stwierdzenia zgonu z uznaniem za zmarłego. To drugie postępowanie dotyczy osób zaginionych, co do których śmierć jest jedynie prawdopodobna, i wiąże się z określonymi okresami wynikającymi z przepisów materialnych. Drugie nieporozumienie polega na przyjmowaniu, że skoro wniosek można złożyć w każdym czasie, to sąd orzeknie automatycznie; tymczasem art. 536 KPC dotyczy wyłącznie braku ograniczenia czasowego, a nie zwolnienia z obowiązku udowodnienia faktu zgonu. Zdarza się także przekonanie, że wniosek zastępuje zgłoszenie zgonu w urzędzie stanu cywilnego w sytuacjach typowych, co jest nietrafne. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni, które postępowanie jest właściwe i jakie dowody należy przedstawić.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.