Co dokładnie stanowi przepis
Art. 535 KPC jest przepisem odsyłającym. Stanowi, że do postępowania o stwierdzenie zgonu osoby, której śmierć jest niewątpliwa mimo niesporządzenia aktu zgonu, stosuje się odpowiednio przepisy oddziału poprzedzającego, czyli regulację dotyczącą postępowania o uznanie za zmarłego, z tymi zmianami, które przewiduje sam oddział o stwierdzeniu zgonu. Ustawodawca nie powtarza więc od nowa całej procedury, lecz nakazuje sięgnąć do już istniejących rozwiązań i zastosować je z uwzględnieniem odrębności obu instytucji. Słowo "odpowiednio" oznacza, że część przepisów stosuje się wprost, część z modyfikacjami, a niektórych - ze względu na odmienny charakter sprawy - nie stosuje się w ogóle. Przepis wskazuje też przesłankę materialną odróżniającą tę sprawę od uznania za zmarłego: śmierć musi być niewątpliwa, a jedynie nie doszło do sporządzenia aktu zgonu w zwykłym trybie.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 535 KPC znajduje zastosowanie w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym, w których sąd ma stwierdzić zgon konkretnej osoby. Warunkiem jest to, że fakt śmierci nie budzi wątpliwości, natomiast z przyczyn faktycznych nie sporządzono aktu zgonu - najczęściej dlatego, że nie odnaleziono ciała albo nie było możliwe przeprowadzenie zwykłej procedury rejestracji zgonu. Przepis nie dotyczy sytuacji, w której losy człowieka są nieznane i śmierć jest jedynie prawdopodobna, bo wówczas właściwe jest postępowanie o uznanie za zmarłego. Praktyczne znaczenie art. 535 KPC polega na tym, że wyznacza on sądowi i uczestnikom zasady proceduralne: sposób wszczęcia sprawy, krąg uczestników, tryb badania sprawy oraz formę rozstrzygnięcia, przez odesłanie do przepisów poprzedzającego oddziału.
Przykład
Mężczyzna wpadł do rzeki w obecności kilku świadków podczas powodzi, a mimo prowadzonych poszukiwań jego ciała nie odnaleziono, wobec czego kierownik urzędu stanu cywilnego nie sporządził aktu zgonu. Rodzina, chcąc uregulować sprawy spadkowe i uzyskać dokument potwierdzający śmierć, składa do sądu wniosek o stwierdzenie zgonu. Sąd prowadzi sprawę według przepisów o uznaniu za zmarłego stosowanych odpowiednio na podstawie art. 535 KPC, przesłuchuje świadków zdarzenia i analizuje dokumentację służb ratowniczych. Jeżeli uzna, że śmierć jest niewątpliwa, wydaje postanowienie stwierdzające zgon, które stanowi podstawę sporządzenia aktu zgonu.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest mylenie stwierdzenia zgonu z uznaniem za zmarłego - to dwie odrębne instytucje, a art. 535 KPC jedynie łączy je poprzez wspólne zasady proceduralne. Drugie nieporozumienie polega na przekonaniu, że skoro przepisy stosuje się "odpowiednio", to obowiązują one w całości bez zmian; tymczasem odesłanie wyraźnie zastrzega modyfikacje przewidziane w oddziale o stwierdzeniu zgonu. Bywa też, że wnioskodawcy zakładają, iż wystarczy samo przekonanie rodziny o śmierci danej osoby, podczas gdy sąd wymaga materiału dowodowego pozwalającego uznać zgon za niewątpliwy. Wreszcie mylnie sądzi się, że postanowienie sądu zastępuje akt zgonu - w rzeczywistości stanowi ono podstawę jego sporządzenia. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni, który tryb i jakie dowody będą właściwe.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.