Art. 479^63a.

Co stanowi przepis

Art. 479(63a) KPC składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Paragraf 1 przesądza, że w sprawach wskazanych w art. 479(57) pkt 1, czyli w sprawach z odwołania od decyzji organu regulacyjnego rozpoznawanych przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów, strony mogą zawrzeć ugodę. Jest to wyraźne dopuszczenie ugodowego zakończenia sporu w kategorii spraw, które mają charakter odwoławczy od rozstrzygnięcia organu administracji, a więc tam, gdzie zgoda stron nie jest oczywista z uwagi na publicznoprawny element sprawy. Paragraf 2 stanowi natomiast, że do tych spraw stosuje się odpowiednio art. 479(30) § 2 oraz art. 479(30a)-479(30f) KPC. Odesłanie to oznacza, że tryb, warunki i skutki zawarcia ugody oraz kontrola sądu nad jej treścią kształtują się według reguł przewidzianych dla analogicznego postępowania regulacyjnego, z uwzględnieniem odrębności sprawy toczącej się na podstawie art. 479(57) pkt 1.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się wyłącznie wtedy, gdy sprawa mieści się w katalogu z art. 479(57) pkt 1 KPC, a więc gdy przedmiotem postępowania jest odwołanie rozpoznawane przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów. Warunkiem skorzystania z ugody jest zgodna wola stron postępowania oraz dopuszczalność ugody w świetle odpowiednio stosowanych przepisów, do których odsyła § 2. Sąd bada, czy ugoda nie jest sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego ani nie zmierza do obejścia prawa; przy braku takich przeszkód ugoda kończy spór bez potrzeby merytorycznego rozstrzygania odwołania. Znaczenie ma także moment czynności - ugodę zawiera się w toku postępowania przed sądem, a nie po prawomocnym zakończeniu sprawy.

Przykład

Przedsiębiorstwo, wobec którego organ regulacyjny wydał decyzję kwestionowaną następnie odwołaniem, kieruje sprawę do sądu ochrony konkurencji i konsumentów. W toku postępowania okazuje się, że część zarzutów odwołania jest uzasadniona, a część spornych kwestii można rozstrzygnąć kompromisowo, na przykład co do sposobu i terminu dostosowania działalności do wymogów wskazanych w decyzji. Strony uzgadniają wspólne stanowisko i przedstawiają je sądowi jako ugodę zawartą na podstawie art. 479(63a) § 1 KPC. Sąd, stosując odpowiednio przepisy wskazane w § 2, ocenia treść porozumienia i - jeżeli nie zachodzą przeszkody - pozwala na zakończenie sprawy bez wyroku.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że skoro sprawa dotyczy decyzji organu, ugoda w ogóle nie wchodzi w grę - art. 479(63a) KPC wprost temu przeczy. Drugim jest założenie, że sąd musi zaakceptować każdą ugodę; kontrola sądowa jest realna i ugoda niezgodna z prawem nie wywoła skutków. Trzecim nieporozumieniem bywa mylenie ugody sądowej z nieformalnym porozumieniem stron, które nie kończy postępowania. Wreszcie odesłanie z § 2 jest odesłaniem do odpowiedniego, a nie dosłownego stosowania przepisów, co wymaga uwzględnienia specyfiki spraw z art. 479(57) pkt 1.

W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena dopuszczalności i treści ugody zależy od okoliczności konkretnego postępowania.